Ziekenbezoek

Een zieke vertrouwde me toe hoe verveeld hij zat met de goed bedoelde visite van iemand, wat hem eigenlijk geen deugd deed; zij onderbrak het verhaal van deze man te pas en te onpas, vulde élke stilte in en smeet met adviezen om de oren … Een ziekenbezoek is een fijngevoelige actie in betrokkenheid. Het is raadzaam na te gaan of we niet eerder onze eigen nood willen lenigen, omdat we thans graag onze eigen zeg doen. Kunnen we momenteel stiltes aan en zijn we rustig genoeg om actief te luisteren? Een mens in nood, tegenslag verlangt zo naar een luisterend oor, waarbij zijn ganse wezen er mag zijn. Pijn, onmacht, verdriet, boosheid, twijfels … het mag ter sprake komen. Net déze ervaring van te mogen en kunnen delen en daarbij respectvol beluisterd te worden, werkt bevrijdend, opent perspectief om verder te kunnen. Stiltes toelaten, biedt de mens in strijd ‘ruimte’ voor zijn pijn en lijden. Stap liefst zo ontvankelijk mogelijk de ziekenkamer binnen. Zo niet, beter een andere keer zodat voor beiden vruchtbaarheid is weggelegd.

Betekenis geven

“Wanneer de oppervlakkigheid in vele middens en gemeenschappen blijft groeien, dan kan onze beschaving bedreigd worden,” dat hoorden we onlangs. Goede betekenissen die soms heel moeizaam groeien in en tussen mensen kunnen wellicht verbrokkelen en verdwijnen in een onverschillig sfeertje. We zoeken naar die betekenissen. We wisselen ze ook uit en we ontwerpen ze ook want als mensen willen wij houvast, inzicht, uitzicht en perspectief geven aan elkaar en ook en vooral aan onze kinderen en jongeren. Maar er zijn vandaag waarschijnlijk ook meerdere mensen die zich ergeren aan de opgeblazen slogans en de vele twitterberichten. Die bewerken meestal geen sfeer van vriendschap. Toch zijn er vandaag ook mensen die een glimp willen opvangen van een goddelijke nabijheid. Het zijn vooral mensen die uitkijken naar vriendschap. In hun midden kan het vermoeden groeien van een dieper Mysterie, een Mysterie dat Jezus ‘God en Vader’ noemde en Mohammed sprak 600 jaar later van ‘Allah’.

Niet opgeven

Het leven is aan de volhouders. Dit geldt voor vele zaken maar zeker ook voor het bidden. Het is ons dagelijks brood. Maar weten we nog wel hoe we moeten bidden? Durven we te vragen aan God vanuit een nederige houding? Het heeft ook veel te maken met vertrouwen. Vertrouwen dat het goede overwint. God staat daar garant voor. Maar er kan soms tijd over gaan. Er zijn zoveel omwegen. Dan moet je toch volhouden om het spoor, hoe klein ook, niet bijster te geraken. Soms is er maar licht genoeg voor één stap. Volhouden wil ook zeggen dat je durft te getuigen van je geloof. Het mag zichtbaar zijn. Gelovigen kunnen een soort wegwijzers zijn. Maar je mag niet bang zijn om te mislukken. Dat hoort er immers bij en je komt er achteraf sterker uit. Er is een tijd van zaaien en er is een tijd van oogsten. Maar zijn er genoeg arbeiders voor de oogst? Een warme oproep om wat al goed is nog beter te doen.

Angst

Handlanger van ratio,
Hierarch van ondermijnende daadkracht…

Geslepen vriend en vijand van het onderbewuste…
Beschermheer van onze veiligheid …
Dienstbaar in het wenden van scenario’s,
Waar hoop en dromen ontspruiten,
lig jij stilzwijgend op de loer…

Enkel door de strijd met je aan te gaan,
in diepe confrontatie, zullen we zegevieren…

Gegronde realiteit of absurd irreëel…
Angst, begeleid de weg naar groei en vrijheid…
Angst, eens overwonnen,
schept de weg naar ongezien potentieel…

Maak vijand tot vriend,
Scheppende angst vanuit ratio…
Focus op kracht met een verfrissende zeebries in de zeilen,
Op weg naar ongekende werelden…
Angst omarmd door vertrouwen,
in liefde van eigen weten en kunnen.

 

Evy

Adem herfst

Bonte herfstkleuren stelen mijn blik, ze flirten onwetend met het ogenblik.

Ik adem herfst.

Stevige wandelschoenen dempen het geluid van knakkende twijgjes, de barre, stevige wind bespeelt mijn gemoed.

Dwarrelende bladeren leren me om verder los te laten, de charme van de natuur is puur.

Adem herfst,

zintuigen op scherp.

Inhaleer de rijkelijke, zuivere bosgeur.

Een gezonde blos verschijnt op mijn wangen.

Kalmte en sereniteit dragen deze dag naar voren.

De herfst is gul.

Dit seizoen is een houden van, een omarmen van ingetogenheid, een kunstwerk van aardse eenvoud.

Rosanna

De engel en het kind

Van het hoogste gebergte tot het diepste dal, zag ik geen enkel wezen dat zo mijn aandacht trok als dit kind. Als een klaterende bron waren haar zuiverheid en levenskracht. Vaak had ik zin om haar op te tillen en door de lucht te vliegen met haar van vreugde.

Het grieft me om te moeten vertellen dat dit puur en levenslustig kind in het donkere hol van een eenzame en afgesneden mens was terechtgekomen. Ik probeerde haar blik te vangen toen het gebeurde, maar ze keek langs me heen. Het broze kantwerk van haar witte kleedje. De bloedvlekjes op het wit.

Het witte lintje in haar haren.

Haar bleke wimpers die niet meer bewogen.

Nadien had zelfs ik moeite om haar te volgen, zo snel rende ze door haar leven, zonder richting, op zoek naar het verloren licht.

Op een van die wervelwinddagen stond ze uitgeput naar de horizon te staren.

‘Alles komt goed’, fluisterde ik tegen haar.

En toen keek ze me aan, echt aan. Het was de mooiste dag uit mijn bestaan.

Maria, Moeder

Op een doordeweekse dag in de Onze-Lieve-Vrouwkerk ter Duinen in Koksijde zoeken 3 vrouwen van middelbare leeftijd Uw Nabijheid, Koningin der bedroefden. De ene bidt, de andere steekt een lichtje op, een 3de schreit zachtjes. Lieve Moeder, bij U gaat geen enkele bede verloren, U draagt ze steeds aan bij Uw Wonderlijke en Almachtige Zoon. Blijf ons toch nabij in tijden van kommer & kwel, zodat we niet in een onbewaakt moment ons laten grijpen door het kwade, onder welke vorm ook. Dat het kostbare geschenk van elke nieuwe dag vol onontgonnen kansen ons altijd mag blijven uitdagen. Zo velen die een zware last met zich meezeulen, speuren naar troost en bemoediging. Laat ons toch nimmer los! Wat heeft Uw eigen moederhart niet gedragen, verdragen … trouw tot onder het kruis. Dat ook wij immer weer opstaan en ons kruis opnemen om stap per stap verder te gaan. Niet het doel is belangrijk, wel het pad dat we lopen: de Camino van ons leven, elke dag opnieuw. Laten we extra moeite doen in deze rozenkransmaand om tijd te maken voor U.