Drie lagen (deel 2)

Gisteren mijmerden wij bij de eerste en de tweede laag van de twee grootste vierkanten.
De centrale derde laag of het binnenste vierkant zouden we nu een rode kleur kunnen geven. Rood kan ons doen denken aan een oud bijbels tafereel namelijk: een Braambos blijft branden en de profeet Mozes ervaart zo Gods nabijheid. Als wij over het rood nog een spiraal aanbrengen met een witte kleur dan zouden we zo in de derde laag iets kunnen oproepen van een goddelijke dynamiek.
In meerdere godsdiensten wordt deze diepste laag als een spirituele laag ervaren en ook benoemd. In deze derde laag kunnen wij iets ervaren wat ons overstijgt. We voelen ook aan dat wij door een goddelijke nabijheid worden uitgenodigd om samen het leven goed te maken voor elkaar. Dat kan gebeuren in gewone goedheid, en voor christenen is die Man van Nazareth dan een goddelijke Mens om na te volgen.

Drie lagen (deel 1)

Teken eens drie vierkanten in elkaar.
De buitenste boord of laag van het grootste vierkant zou iets kunnen vertellen over alles wat ons iedere dag te doen staat en daarom kun je op deze grootste laag veel gekleurde streepjes en bolletjes aanbrengen. De drukte, het vele MOETEN kan ook nog via enkele donkere vlekken uitgedrukt worden.

De tweede laag maken we iets rustiger omdat het vele moeten nu ONT – MOETEN is kunnen worden. Er is dan o.a. ruimte voor gesprek en er wordt geluisterd.
En deze mogelijkheden en kansen kunnen we oproepen met enkele sprekende symbolen rond verbondenheid en vrede.
Tussen de kleuren en de symbolen laten we ook ruimte over om stilte en rust op te roepen.

Morgen willen we aangeven hoe we het derde vierkant betekenisvol kunnen invullen.

(wordt vervolgd)

Kapot

Mijn fietsband was kapot.
Mijn vader haalde een nieuwe
en knipte de oude
door midden.

Na een kwartier
zat de nieuwe er op.
Mijn vader zei:
Geef de kapotte band aan mij.
Dan kijk ik waar het lek zit.

Verbaasd keek ik mijn vader aan.
Dat kon toch niet!
De band was door midden.

Mijn vader schoot in de lach
en zei: Ik ben blij
dat je het snapt.
Dit was een grap!

Emma uit klas 2B

Het blijft geen droom

Het zal geschieden dat gerechtigheid waar wordt. Nu al ten dele. Maar op een dag helemaal. Zie uit naar die dag maar met beide voeten op de grond. Laat je met andere woorden niets wijsmaken. Er gebeuren erge dingen. Dat is waar. Maar probeer toch ten volle vandaag te leven en de moed niet op te geven. Doe nog steeds wat er te doen staat want niemand weet wanneer het einde komt. Wacht op de Heer met een hart vol vertrouwen en leef goed en oprecht. Ook als het moeilijk gaat. Dwaal dan niet af. Deze bekoring is heden ten dagen machtig groot. Er is zoveel afleiding. Er zijn zoveel stemmen. Weet dat er één kern is die nooit verandert: de Liefde van God, tot ons gekomen in Zijn Zoon. Weet dat ook oude verhalen vandaag nog zeggingskracht hebben. Kritisch zijn is toegestaan en wenselijk net als het open blijven voor het Mysterie. Dat Mysterie houdt een belofte in: “Allen zullen tot Mij komen”, zegt de Heer, “en Ik zal hun tranen wissen en gerechtigheid zal geschieden”. Een troost voor wie kwetsbaar in het leven durft te staan.

Verloren land

Verloren land.
Nevelige ochtend, schemering voorbij.
Een waas en schim voor je ogen herbergt een onzeker zicht, in de verte schijnt er een dubieus licht.

Schatkisten volgestouwd met handenvol goud, verstopt in het epicentrum van een onbekend dicht bebost woud.

Verloren land.
Waar fantasie, mythologie en realiteit mekaar doorkruisen.
Waar slangen, hagedissen vooraf waarschuwend sissen.

Waar niets is wat het lijkt
en hebberigheid je karma bepaalt en het recht nooit faalt.

Rosanna

Des avonds

N.a.v. de vraag hoe ik m’n avond invul zonder tv en zonder smartphone, antwoordde ik dat ik van kindsbeen af gezegend ben met diverse interesses. Ik hou amper van al dat digitale verkeer, maar des te meer van boeken. De geur van een krant, ’t gevoel werkelijk een blad om te slaan in tijdschrift of boek, zalig! De vragensteller keek me enigszins meewarig en verwonderd aan. Toch hield ik er geen schaamtegevoel aan over. Gezellig puzzelen, tekenen, sudoku’s of kruiswoordraadsels invullen, iemand verrassen met een kaartje, handwerken, gewoon wat mijmeren bij zachte achtergrondmuziek en ‘last but not least’: bidden en danken om de voorbije dag met Radio Maria. Elke mens zoekt wat bij zijn natuur/temperament past om tevreden de dag af te ronden. En …” ’t is (blijft) goed in ’t eigen hert te kijken nog even voor het slapengaan, of ik van dageraad tot avond geen enkel hert heb zeer gedaan. Of ik geen ogen heb doen schreien, geen weemoed op een wezen lei. Of ik aan mensen een woordeke van liefde zei.” (Alice Nahon)

Betonstop!

Het trotse hoofdeind van de Fonteinstraat is weldra niet meer. Kap de bomen! Weg ermee! Laat nu maar de betonklotsen komen… Betonstop, roep het uit! Maar wat is de realiteit?
Die mooie waaiende kruinen waarin je je met de wildste dromen kon verschuilen, moeten weg. Sterven. De kleine oase in de stad, eens zo mooi, moet wijken voor de centen en de bouwementen.
Ik huil en betreur het mooie verleden. Vogels die zongen van in de vroege morgen. Waar gaan zij heen? Hun schuilplaats is verdwenen.
Ik sterf er een stukje mee. En sprokkel de laatste restjes groen om mij heen. Heimwee naar lang verloren tijden van grootse landerijen en prille plekjes groen waarin je kind en mens kon zijn.
Fontein van Liefde, genees het verdriet, en de groene mijmerende pijnen van een droevig hasselts mieke en de zo vele medemensen hier omheen…

God van levenden

Mozes voelde Gods nabijheid in een brandend braambos. En weet je wat God, volgens Jezus van Nazareth, zei tot de profeet Mozes?
Hij zei: “Ik ben geen God van doden maar van levenden.”
En bij een begrafenis getuigen wij:
“Bezielde, goede mensen, die tijdens hun leven bekommerd waren om elkaar, zullen hun voltooiing erven.”
Wat ons dan precies te wachten staat bij onze dood weet ik niet maar ik hoop dat ik goed opgevangen zal worden.
In onze christelijke overtuiging gaat het vooral over het ‘hiernumaals’.
Het eeuwig leven begint hier en nu en het is daarom goed dat wij telkens opnieuw worden uitgenodigd om zorg te dragen voor elkaar en voor de schepping die aan ons is toevertrouwd.