Op zoek naar vreugde!

Waar vind je vreugde?
In een boom misschien
of onder de grond?

Nee, daar niet!,

zei een oude wijze man.
Vreugde vind je bij vrienden en familie.
Vreugde kun je niet kopen.

Wees vrij

als een vogel
en zoek je vreugde
daar waar je het vinden kan

misschien wel heel dichtbij.

Jalina

Klein, kleiner

De homilie handelde over het leren houden van onze kleinheid. Lopen wij vaak niet om onze kleine kanten heen net als Theresia van Lisieux die veel sprak over haar grote gevoeligheid? Maar er zijn meerdere omwegen: onze hoogmoed, onze betweterij, ons oordelen, onze zwaarmoedigheid … We trekken er stevige muren omheen vanuit het gekwetste kind dat nog niet in het reine is met zijn wonden. Het optrekken van deze stevige omwallingen kost bakken energie en nog eens zo veel puf om ze weer te slopen … Alleen al ’t plaksel van onze muren schrapen, vraagt moed en inzicht, wist de abt. Onze kleinheid ‘zien, willen of kunnen zien’ is pas de eerste stap. Het leren aanvaarden van onze kleine kanten is een proces van vallen en opstaan … telkens weer tot wij ze op een dag misschien kunnen omhelzen. Net als wij er leren van houden, kan onze God er met zijn Genade in komen wonen. Hij wacht geduldig tot er een poort in onze zware vestingen komt, zodat zijn genezende Liefde ons meer tot Zijn Kind kan maken. Hij neemt ons zoals we zijn. En wij?

Zijn

Zou ’t kunnen ZIJN:
toelaten wat was, wat is en wat komt …?
Net zoals de koeien in de wei
hun ritme en hun troep volgen.
Zoals de hond die voelt dat z’n baasje
geërgerd is vanavond en stilletjes wat
verder gaat liggen, hem zijn rust gunt.

Kan ik de mens die worstelt en wankelt
in z’n waardigheid laten
en hem/haar toch nabij blijven door met volle
aandacht te luisteren, door hem/haar
alle ruimte te schenken?

Maar wat doe ik met de partner, de vriendin
die onherkenbaar gedrag stelt?
Denk ik eraan hem/haar toe te vertrouwen
aan de Eeuwig Liefdevolle? Bid ik ervoor?
Stel ik een teken van bezorgdheid, troost
via een gepast kaartje, een inspirerende tekst
of een uitnodiging tot (korte) ontmoeting?

Ik kan m’n eigen kwetsbaarheid niet ontlopen;
samenZIJN is ook kwetsbaarheid de-len …

Dapper

Geen. Ook onze parochie heeft geen eigen priester meer. Naarstig is de zoektocht naar allerlei creatieve oplossingen. Zo komt het dat elke vierde zondag van de maand een hoogbejaarde pater voorgaat. Een geleerd man, zeer wijs, professor emeritus. Jong van geest, maar versleten in lijf en ledematen. Zijn ogen willen niet meer mee en ook zijn benen zijn het dragen bijna moe. Daarom wordt hij langs alle kanten omringd en ondersteund. De hele parochie draagt hem. Een goeie ziel haalt en brengt hem met de auto. De koster en de misdienaars houden hem nauwlettend in de gaten tijdens de eucharistie. De lector leest en volgt alle tekst met hem mee. De intredeprocessie vervalt en een stoel is steeds dichtbij. En na de eucharistie staat het middagmaal gastvrij te dampen bij een of andere parochiaan. Maar telkens deze hoogbejaarde man de kerk binnen schuifelt, is het merkbaar hoe blij elke misganger wel is. Kracht in ontroerende kwetsbaarheid. We hebben elkaar broodnodig. Onze pater doet het ons dapper voor.