Klein, kleiner

De homilie handelde over het leren houden van onze kleinheid. Lopen wij vaak niet om onze kleine kanten heen net als Theresia van Lisieux die veel sprak over haar grote gevoeligheid? Maar er zijn meerdere omwegen: onze hoogmoed, onze betweterij, ons oordelen, onze zwaarmoedigheid … We trekken er stevige muren omheen vanuit het gekwetste kind dat nog niet in het reine is met zijn wonden. Het optrekken van deze stevige omwallingen kost bakken energie en nog eens zo veel puf om ze weer te slopen … Alleen al ’t plaksel van onze muren schrapen, vraagt moed en inzicht, wist de abt. Onze kleinheid ‘zien, willen of kunnen zien’ is pas de eerste stap. Het leren aanvaarden van onze kleine kanten is een proces van vallen en opstaan … telkens weer tot wij ze op een dag misschien kunnen omhelzen. Net als wij er leren van houden, kan onze God er met zijn Genade in komen wonen. Hij wacht geduldig tot er een poort in onze zware vestingen komt, zodat zijn genezende Liefde ons meer tot Zijn Kind kan maken. Hij neemt ons zoals we zijn. En wij?