Ik denk aan jou

Wat moet de voorbije feestperiode zwaar zijn geweest voor zij die vader, mama, kind of vriend hebben verloren. Tragische ongelukken kwamen onze eigen wereld binnen voor wie het werkelijk wilde horen. Nu het gedruis en geglitter weer uit het straatbeeld is verdwenen, komt het grote gemis van de geliefde wellicht nog sterker binnen en voelt een gebroken mens zich des te meer verlaten. Voor de meesten trekt zich ’t dagdagelijkse weer op gang. Maar wie een dierbare moet missen, dient het leven beetje bij beetje a.h.w. heruit te vinden. De tijd is blijven stilstaan; niets is meer hetzelfde. Er is een reële breuk geslagen tussen de tijd vóór die fatale dag en wat erna komt … Kunnen we stil en met bescheiden gebaren en woorden een mens, weggezakt in zo’n diepte nabij blijven en vooral die persoon ‘zijn’/’haar’ tijd en ruimte schenken, die nodig is om het gebeuren voetje voor voetje een plek te kunnen geven? Zonder oordeel, ’t is niet aan ons te zeggen hoelang rouwarbeid mag duren. Nee, geen medicijn voor diep verdriet; veeleer enkel nabij blijven in woord en daad.