Sluit je ogen

Ik herinner me nog die zeldzame volle sterrenhemel, als lichtjes vol dankbaarheid, je zou ze willen strelen.
Vermoeidheid hunkert naar rust, met een tas warme melk en mierzoete honing word je zo in slaap gesust.
Je sluit je ogen. Het duurt eventjes, een parachutesprong, een vrije val in een dromerig universum, ben ik nu diep in slaap?
Ik zie geen vage schim of silhouet, maar ik zie je duidelijk, geen twijfels.
Overmand door emoties zie ik me daar verbouwereerd staan, weet het even niet meer.
Al mijn zintuigen zijn op dit bezoekje gericht, wat kom je me vertellen?
Er worden geen woorden uitgesproken, ik hoor het geluid van de stilte, zo vredig.
Je doet een stap naar voren met een handgebaar kom je naast me staan.
Ik zucht en sluit mijn ogen wetende dat je handpalm me beschermt hierboven.
Nog eventjes tot dat ik wakker word.

Rosanna