Verschillen

We gooiden achteloos zo maar weg
al het moois dat we deelden
we vonden geen grond voor ‘samen’.

We hebben de verschillen
hun schoonheid ontnomen
en zagen enkel de frustraties, het onbegrip.

Ja, “we” ; relatie is altijd een wij … of niet?
Als eenzaamheid in relatie
meer en meer terrein wint,
houden weinigen het uit …
Het vernielt je eigen zelf
tot je niet meer weet en/of voelt wie je bent.

We vonden onszelf niet terug in elkaar
want dat is de zoete smaak
van verzoening: de allerwarmste knuffel
van nieuw samenzijn.

Toch schenkt ‘Hij’ ons Wedergeboorte …
gelukkig maar, anders bleven we levend dood.
Verrijzenis vraagt ons:
dóór het Kruis heen te gaan …