Onderweg

“Ik reis onrustig en onzeker tussen de liefde en de leegte. Ik ben altijd onderweg.”, zingt een bekend cabaretier. Ik beluisterde het lied verschillende keren heel aandachtig en werd diep geraakt door het eigenlijke gebeuren van dit onderweg zijn in elk mensenleven. Want net deze pelgrimstocht biedt zo véél kansen door de vrije keuze die de Onnoembare ons schonk. Beseffen we wel dit immense cadeau? Van steeds mogen herbeginnen als we daartoe het besluit nemen? Bij iedere misstap, falen of tekortschieten in ons mens worden? En maken we hiervan gebruik? Of laten we bv. een crisis aan ons voorbijgaan, nemen we de benen bij een moeilijke confrontatie, gunnen we de ander geen nieuwe kans meer (’t is al de zo veelste keer dat …), hebben we nagelaten te bidden om Gods Kracht in moeilijke tijden? “Laat zien wat er in jouw hart omgaat en verberg het niet, opdat ik kan laten zien wat er in mijn hart omgaat en waartoe het in staat is.”, leert Rumi ons. Wij zijn Gods Akker. Hoor ik waartoe Mijn Bevrijder me oproept? Op weg gaan om ‘Levendiger’ te worden.