Blokjes

Het rommelt bij ons op zolder. Heus, het klinkt door heel het huis. Naarstig wordt er gezocht, vlijtig gesorteerd en koortsachtig gegraaid. Ik herken het geluid onmiddellijk en omarm het meteen, overspoeld door een golf van nostalgie. Ei zo na word ik gekatapulteerd naar de prille kindertijd van onze zonen, hoogdagen van onbevangen en kinderlijke onschuld. Meer dan een televisieprogramma vol uitdaging en duizenden blokjes in allerlei vormen, grootte, kleuren en maten zijn hiervoor niet nodig. Ze gaan gewillig overstag. Want, hoewel de korte broek al lang ontgroeid, bieden onze zonen geen weerwerk aan de lokroep van dit speelgoed dat zijn naam niet heeft gestolen. Door een onzichtbare vonk terug aangestoken zindert ons huis sindsdien van passie en spelplezier. Onder hun handen krijgen de gekste bouwselen vorm, het ene al wat realistischer dan het andere. Ik lees het plezier in hun ogen, voel de kracht van creativiteit, zie de glans op hun gezicht, de blos die hun wangen kleurt. Ik geniet en erken dat dit iets weg heeft van begeestering….