Korrel en zand

Het lijkt zolang geleden, de zee is me blijkbaar vergeten… Mijn herinnering brengt me terug naar dat dagje aan het strand, daar stond ik dan met mijn beide voeten tussen het korrelige zand. De zee dwingt respect af, de tijd staat hier eventjes stil, wat je eens zo vasthield, leer je hier los te laten. Natuur en mens zijn onnoemelijk verbonden, zoals het water met de bron. Korrel en zand. De zwaartekracht laat me wat dieper in het zand doorzakken, ook een vorm van “aarden”. Een ontspannen lach siert mijn gelaat, eventjes alles laten zoals het is, geen bekommernis.

Rosanna

Rosanna