Ballingschap

Ik werd diep geraakt door de treffende uitspraak van een priester die ons erop attent maakte dat we nu in feite ‘in ballingschap’ zijn net als het volk uit het O.T. En hoe gaan wij daar dan mee om? Morren we even erg als hen? Zoeken we naar alternatieven om een lastige periode door te komen en blijven we op Onze Redder vertrouwen, die zo vaak in de H. Schrift herhaalt: “Vrees niet, Ik ben met jullie.” “Zijn we bereid ons te bekeren?” vroeg deze geestelijke nog. Precies hier wringt ons schoentje. En ook als gelovigen. Ook wij hebben werk aan de winkel qua veranderen van gewoontes, overtuigingen, handelswijzen in ons doen èn laten … Deze quarantaine bevraagt de mens misschien nog ’t meest in zijn zelf toegemeten almacht … zeker nu er in deze maatschappij zoveel mogelijk is zowel technisch als virtueel. Enige mensen hoorde ik zeggen: “Eigenlijk verschilt deze tijd niet erg van die voorheen. We houden ons gesloten in onze eigen kringetje …” Verbondenheid in gebed, met kaartjes, smsjes, telefoon, chat … zo komen we naar elkaar toe. Te doen, toch?!