Licht & Vrede

‘We zingen nu lied 825.’ Ik voel me licht in gedachten, lijf en leden. ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’ is immers mijn lievelingskerklied uit de zangbundel ‘Zingt jubilate’. De integere tekst en de sobere melodie vloeien moeiteloos in elkaar over. Ze vervoeren ook letterlijk licht bij de aanvang van de eucharistieviering. Een lemniscaat aan vreugde omhelst de gezegende ruimte. Het is als zonlicht dat plots door de glasramen breekt en even later speels achter de wolken verdwijnt. De liedtekst schept toekomst zoals de eerste rimpeling op het water bij een aanvankelijk windstille dag. Zich omringd weten door ‘standvastig Licht’ en aangevuurd worden in alle omstandigheden, schetst ook mijn levenspadverwachting. Licht gaat en staat voor het ware, het goede en het schone. Het is een smeekbede dat elk mens, tussen het ontstaan en het vergaan, in vrede mag leven en zijn wie hij is. Na dit lied van Oosterhuis en Oomen mijmer ik verder bij de vraag hoe ik vandaag ‘mijn naam in vrede draag’?