Reis door de nacht

In de stilte van de nacht fiets ik naar huis. De warmte omhult me en draagt me bijna naar huis, zo aangenaam voelt het. Maar wat me het meest opvalt is de stilte. Niet alleen is er geen enkel verkeer, het voelt alsof de natuur zelf tot totale rust is gekomen. Gek toch, dat eerst alle geluiden moeten wegvallen, voor we ons gewaarworden dat we voortdurend in een wereld van prikkels, afleiding en geluiden leven. Ik voel dat deze stilte me tot rust brengt. De Bijbel zegt ergens dat in stil worden je kracht ligt. Zijn we niet vaak bang voor de stilte, omdat we dan de pijn, schuld en zorgen van ons hart gaan horen? Maar als daarna ook deze stemmen zwijgen is er de stilte. De stilte waarin God spreekt. Het zijn woorden van aanvaarding, mildheid en een diepe geruststelling. Woorden die ons weer grond onder onze voeten geven en ons in onze kracht doen staan.