Bomen als mensen

Of is ’t omgekeerd? In een mooi park in het Gentse troffen mij de kerven en scheuren in die oeroude reuzen, die werkelijk de tand des tijds doorstaan. Hoe ze in volkomen stilzwijgen tóch hun verhaal laten horen. Compleet in tweeën gespleten als zij die een zwaar noodlot te dragen hebben, dubbel gebogen als mensen die lijden aan de ziekte van Bechterew, uitreikend over de waterloop heen als zij die een uitdaging niet uit de weg gaan, en ja ook rechtdoor de oneindigheid in zoals de ratelpopulier. Bomen richten zich naar het licht net als mensen dit doen/willen en kunnen. De Heer wist heel goed wat Hij deed; de nacht en het duister om stil te staan en uit te rusten, de dag om zich op te richten en te bouwen aan al wat constructief is. Door de vele kringjaren heen, gedijen langzaam hun kleuren en vruchten net als bij ons: de rijkdom van een kleurenpaleis die de herfst van het leven met zich meebrengt. Zo wil ik met dit kleine schrijven een eerbetuiging brengen aan allen die op leeftijd zijn en nog zo véél te bieden hebben!! Ode aan de levenservaring.