Zie je Mij aan ’t werk?

In de herfst verrassen kunstwerken van alle slag en soort onze vestingen. Een prachtige schommelstoel leidt letterlijk de hemel in langs een steile populier en eindigt met een fijn laddertje die nieuwe horizonten toelaat. Boeiend kijk ik ook telkens weer naar diverse stenen vormen gebarsten en gespleten, liggen ze daar ter ruste op het natte gazon. Ze inspireren, ze drijven naar onze menselijke gebrokenheid, naar de pijnperikelen van het leven. Cohens adagio flitst door me heen: ‘There’s a crack in everything, that’s why the light get in.’ ‘t Is niet vanzelfsprekend om in onze gekwetstheid de plek te zien waar het licht kan worden geboren. Meer en meer afglijden in de afgrond van onze gebrokenheid om nét daar onze Heer te ontmoeten, zei een priester me onlangs. Precies daar in die broze wonde(n) wacht Hij ons op met Zijn oneindige Barmhartigheid en Zijn eeuwige Liefde. Misschien kan dit je troost bieden, als je Hem herkennen kunt in diegenen die je NABIJ blijven wat er ook gebeurt. Hij betreedt totaal onverwacht een Nieuw Pad, samen met jou…