Thuis

Een simpel woord, maar mij o zo dierbaar. Na vele omzwervingen zich eindelijk – weliswaar beetje bij beetje – een nest kunnen bouwen, een schuilplaats om te cocoonen, evenals om uit te huilen, om mezelf te mogen en kunnen zijn, om te leren leven met mezelf en met anderen. En toch hoor ik vaak tussen de regels door dat mensen het zo moeilijk hebben thuis, zeker als ze alleen zijn. Moeten wij dan echt altijd worden geëntertaind? Immer lawaai van stemmen en multimedia nodig om zich levend te kunnen voelen? Zo wordt onze samenleving vreemder en vreemder. Hoe kunnen we nu samen opbouwend bezig zijn als we amper weten wie we zijn en waar we voor staan? Leven vertrekt vanuit onszelf, vanuit de Adem die onze Schepper erin blies. Dat is duidelijk ons vertrekpunt. Precies hier blijft angst bestaan om steeds verder en verder onze ziel en beweegredenen te onderzoeken, samen met Hem bv. door de Geestelijke oefeningen van de H. Ignatius van Loyola, of door meditatie, door terug de weg van catechese te gaan. De Eeuwige is onze wàre Thuis!