Weemoed

Overheersende stilte dwaalt rond de geplaveide straten van onze oudste stad van België, ons Tongeren.

Onherkenbare mimiek zit diep verscholen, de ene individu al even afstandelijker als de andere. Monden en neuzen dragen nu onherroepelijk hun opgedragen jasjes, zonder franjes.

Je proeft de weemoedige sfeer achter ons maandenlang geduld met het beestig virus ook elders. Koen, dapper volk houdt kranig vol en onze Ambiorix valt niet van zijn sokkel, maar blijft hoopvol.

Geduld wordt smaakvoller naarmate betere tijden ons terug zullen vergezellen.

Het hart van een krijger wordt gedragen van generatie op generatie.

Laten we waar ook ter wereld overal doorzetten. Het boek is nog niet ten einde.

Rosanna