Maskers

Georges Lambrechts schreef: “Mensen tonen hun gezicht door een masker op te zetten of zetten hun eigen gezicht op om hun masker te verbergen.” Vooral dat laatste haalde me overhoop. Als je probeert jezelf te zijn, kan je dus toch nog maskeren? Daarvoor o.a. dient therapie: samen dieper kijken binnen jezelf, zodat je je eigen Kern meer nadert. Zo kan een masker van dienstbaarheid ook tegelijk een valkuil worden, want je drijft weg van jezelf en je eigen behoeften. Een duidelijke ‘neen’ kunnen en mogen geven, wordt dan heel moeilijk en des te lastiger als je de verwachtingen van de ander kent, of denkt te kennen. Kiezen voor jezelf kan zo verdwijnen achter je masker van altijd vriendelijk en behulpzaam zijn, altijd de eerste die op de kar springt. Een masker houdt je weg van wat wil gezien worden. Wanneer ik me zwak/ziek voel, aan rust toe ben, kan ik dat versluieren achter een sterke wilskracht, een onverbiddelijk doorzettingsvermogen. Veel weglachen, steeds in verzet gaan, negativisme zijn evenzeer camouflages. Herkenbaar?