Rots in de branding

Onuitgesproken woorden,

behoedzaam verborgen,

gedragen langs een moedige blik,

die van zelfredzaamheid,

erover spreken doe je wanneer het je schikt.

Verloren ogen de paden langs

diepe, kronkelende wegen,

diep in je verbeelding.

In het hier en nu

telt je aanwezigheid in het kwadraat,

 je eigen of andermans’ rots in de branding,

je ware gelaat.

Vallen, opstaan, struikelen, lachen, huilen,

we blijven doorgaan.

We bouwen op wederzijds vertrouwen,

zetten kracht bij daar waar nodig,

steken onze handen fier uit onze mouwen.

Lichtpuntjes verschijnen aan de horizon,

met het blote oog nu nog nauwelijks te zien,

noem het perceptie.

Rosanna