Een glimlach

Enkele dagen terug werd ik gegrepen door de speelse glimlach van m’n flierefluiter, zoals ik hem zelf benoem, een kleien beeld dat al jaren mijn gezelschap deelt. Een kind kan door zijn lach zo ontwapenen. De tedere glimlach van de moeder is er één van zorg en van bewaren in haar hart, van verstaan zonder woorden. De zoete glimlach van een hoogbejaarde ontroert me echter het meest; deze draagt immers zo veel verhalen in zich, waaruit de kostbare levenswijsheid werd gedistilleerd. Net wat Thich Nhat Hanh meegeeft: “Ik adem in en kom tot rust. Ik adem uit en glimlach. Thuisgekomen in het nu wordt dit moment een wonder.” De lach om je mondhoeken voelen spelen, brengt je bij de grote waarde van dit unieke moment. Daarnaast is “de glimlach het woord der wereldtaal, die elkeen verstaat.”(A. Brouwer) Van welke nationaliteit ook, je kan er iemand een gevoel van welkom, van aanvaarding mee schenken. Met de taal der stilte zeg je: ‘Ja, jij mag er zijn.’ “Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet jouw glimlach veranderen.” (J. P.)