Liefde… niet gekend

Ooit las ik een tekst van Joke Van Rossum-Forceville over liefde, die door de omgeving niet gekend is en wat dat met een mens doet als die onbekende geliefde komt te sterven. ’t Kan gaan over een ‘verborgen’ verliefdheid, maar evenzeer over een vriendschap die niet opbloeien kan, omdat er zovéél niet wordt uitgesproken en/of omdat beiden niet met min of meer gelijke intensiteit de relatie verzorgen. Eén komt amper aan z’n trekken, een van beiden beleeft de relatie (veel) oppervlakkiger, wat er diep inbeukt bij de andere. Je kan ’t amper delen, want die andere is daar totaal niet mee bezig of staat niet open om erop in te gaan. Verdriet, leed, onmacht niet kunnen delen, kerft diepe wonden in eigen hart, geest en ziel. Verborgen rouw, maar ook rouw die niet wordt begrepen, zelfs wordt veroordeeld als zelfbeklag brengt schade aan de persoon zelf. Weet, lieve mensen dat er nog vurige bidders zijn die dit mee opnemen en Onze Grootste Liefde doet de rest op Zijn Tijd en Zijn Plaats. Barmhartig zijn, ook in situaties die jou niet eigen zijn, kan je ze betonen?