Zegening

Ze draagt de naam van een kleine heilige, heeft een stem als een klok en deze week was ze als een engel voor mij. Of hoe één telefoon mijn wereld deed kantelen. Contact zoeken en houden met mensen in eenzaamheid, veelal bejaarden, dat is mijn bescheiden bijdrage in de gezondheidscrisis waar we allemaal door moeten. Ook met haar dus. Daar is niets wereldschokkends aan: een kaartje, een brief, een deurbezoek, een telefoon volstaan. Maar hoe goedbedoeld en gemotiveerd ook, reeds enkele dagen rees de twijfel aan mijn inzet. Vragen stapelden zich op en al mijn inspanningen leken als een zware last die op mijn schouders drukte. Precies een loden mantel om te dragen. Toen was daar plots haar telefoon. Onverwachts en anders dan anders. Ik voelde de ommekeer en luisterde ademloos. We spraken van ziel tot ziel. Wat een boeiend leven kende zij, een globetrotter pur sang, maar steeds op zoek naar de kleine, onbeduidende mens, zo kostbaar in haar ogen. Ik herkende mezelf. Het regende rozen over mij en ik voelde mij gezegend.