Bekentenis

Ik beken: ik heb een gesprek gehad met een gebouw, met een kerkgebouw zelfs. En dat zit zo: mijn ziel zuchtte en zocht naar verwarming in deze barre tijden. Onweerstaanbaar werd ik aangetrokken door de Kapucijnenkerk, reflex vol melancholie naar de tijden van mijn ooms pater-kapucijn. Die kerk biedt sinds kort onderdak aan een anderstalige gemeenschap. En dat merk je aan alles: de stoelen zijn herschikt, de bloemen en planten zijn overvloedig en nep, de zij-altaren staan vol kleine devotionalia, tijdschriften en pamfletjes liggen bij de inkom. Ik herkende de kerk nauwelijks. Toch bleef ik er wat verwijlen. Één voor één sijpelden er nog verloren zielen binnen. En toen gebeurde er iets. In de stilte werd ik toegesproken. Door het licht dat door de glasramen naar binnen sijpelde, door de muren, de stenen van de vloer, de gewelven en bogen. Ze richtten zich allemaal tot mij in hun woordenloze, eeuwenoude taal, nauwelijks te horen. Ik neigde mijn oor, luisterde en kwam tot rust. Ja, er gebeurt altijd iets in een kerkgebouw, zelfs als er niets gedaan wordt….