In herinnering

Een échte zielsgenote is heengegaan … en ja, dat laat zich voelen. Maar net die weemoed bergt zoveel schoons en zoets. We volgden samen 3 intense vormingsjaren die net het moeilijk bespreekbare in ons leven zachtjes openvouwde. Doorheen de jaren toonden we ons steeds fragielere ik. We waren er voor elkaar in moeilijke tijden en wanneer vreugde haar intrek nam. Ze eindigde haar leven in eenvoud, wijsheid en kleine genoegens. Ze was even gehecht aan alles wat met taal te maken had als ik. Vermits zij Nederlandse was en ik van Belgenland deelden we de ‘ongekende’ woorden die ons een glimlach om de mond toverden. Zo kom ik haar nog tegen in literatuur, zij komt dan zo op haar kousenvoeten binnengewandeld. Mooi, toch. Franciscus van Assisi inspireerde ons beiden. Onze thuis vonden we in de natuur en bij de Allerhoogste. Dood is iemand pas, als die plaats leeg blijft in ons hart en in onze geest. Lieve Gerda, zo dankbaar voor het gedeelde leven. “Hoe wij tegen de dood aankijken, bepaalt hoe wij in het leven staan.” (Dag H.)