Jouw God, mijn God – deel 1

Op weg naar het bos, zie ik werkmannen aan de overweg werken. En dat op een zondagnamiddag… Ik vraag of ze zin hebben in een tas koffie. Hoewel ze geen Nederlands spreken, knikken ze bij het woord “koffie”. Thuis haal ik koffie en fruit. Wanneer ik 1,5u. later de thermos, tassen en overschot van fruit weer ophaal, komt er een jonge gast naar me toe. “Namens mijn collega’s moet ik je bedanken voor de lekkere koffie.” Ik vraag of hij zelf een appel wil, daar er nog nét eentje over is. Hij bedankt vriendelijk. “Ramadan…”
“Zou Mohammed het niet goed vinden als je een appel eet, die uit vriendschap werd geschonken?”  Hij is vriendelijk, maar vastberaden: “Vanavond, na zonsondergang.”   “Dat is knap.” zeg ik. Ik twijfel en zeg het toch: “Ik merk dat je gelovig bent. Dat ben ik ook. Ik zal vanavond bidden voor jou, bij mijn God. Bid jij ook voor mij bij jouw God?” Hij is zichtbaar ontroerd. We herkennen iets in elkaar. (wordt vervolgd)