De tuin van Eden

De wandelingen met ons bijna 90-jarige Moeke in de tuin van het WZC zijn telkens opnieuw voor haar een ‘eerste’ keer.

De verwondering voor de pracht van de bloemen, de ontelbare tinten groen, de zoveel verschillende kleuren ontlokken haar telkens opnieuw de uitdrukking: “Wat is het hier toch mooi!” én “Wij mogen daarvan genieten!”

Dankbaarheid, ontroering dat ik dit, ‘telkens weer’, met haar mag beleven wanneer we arm in arm, bijna dagelijks een uurtje wandelen in de tuin van de zusters.

Even vergeten, de moeilijke momenten en samen ten volle genieten van wat ons ‘gegeven’ wordt!