Anders

‘Vertragen en herinneren, versnellen en vergeten.‘ Dit kwam sterk binnen. Kijk, hoe snel onze maatschappij evolueert en hoe moeilijk het is aandacht te krijgen voor de échte, menselijke problemen van angsten, twijfels, eenzaamheid, ziekte … Durven stilstaan schenkt bevrijding. En is geen achteruitgang zoals wel ‘es wordt beweerd. Een trappistin uit Brecht verwoordde het zo: ‘Wat lang moet standhouden, moet langzaam tot stand komen.’ Zo’n wijsheid! Hoe kan ik dit waar maken? De hele wereldcrisis heeft misschien wel met deze hoogst dringende behoefte van verlangzaming te maken, zodat de mens eindelijk weer ziet, hoort, voelt waar hij/zij dient bij te sturen en zo nodig compleet van koers te veranderen. Zonder inkeer geen verandering. ‘t Is onze levensmissie: creatief omgaan met wat is in afstemming met de Heer, ons eigen hart en onze omgeving. Deze harmonie schept tevredenheid, maakt blij en sterk. “De mens die het meest heeft geleefd, is niet hij die de meeste jaren telt, maar hij die het ’t diepst heeft ervaren.” (J.J. Rousseau)