Achter je schouder

De tijd heeft besloten om op een rustig tempo met me mee te wandelen daar haastig of vlug niet meer aan me besteed is.

Achter je schouder hoor je druk doende mensen van hun hoge toren blazen, ze roepen luidkeels over wat ze straks nog allemaal moeten doen.

Ik denk even bij mezelf “ademen” of eventjes op adem komen, daarna zie je wel.

Het leven komt zonder handleiding, het is wat je ervan maakt zeggen velen met een zekere nonchalance, eerder wat kortzichtigheid.

Niemand is geheel gevrijwaard van ziekte, pech of ongeluk, maar net zoals een boom stevige wortels heeft kan een moedige pit karakter tonen.

Ieder bewandelt zijn eigen pad dat maakt ons allen uniek.

Blijf kort bij jezelf, dit is jouw leven.

Rosanna