Speelgoed

Voorzichtig sluit ik het hek, maar als ik door het donker mijn weg zoek naar de achterdeur, struikel ik eerst over een kinderfietsje en ontwaar ik onderweg in de tuin ook nog eens een springtouw, waterpistool en nog wat speelgoed. Een déja vu. Wanneer heb ik dit eerder gezien? Zou ik me vroeger geërgerd hebben, omdat mijn kinderen hun speelgoed niet hadden opgeruimd, nu stemt het mij bijna vrolijk: de kleinkinderen zijn thuis. Onrechtvaardig zullen mijn kinderen zeggen, maar toch. Als je ouder wordt, begin je de dingen anders te bekijken: andere waarden, andere prioriteiten en vooral alles in een wat milder licht. Komen we daarmee ook niet wat dichter bij het vaderhart van God? Beginnen we daarmee ook niet iets meer te beseffen van Zijn mildheid naar ons en dat Hij de relatie met ons belangrijker vindt dan de rommel die we maken?