Geluk of eigenbelang

Zichzelf wegcijferen voor anderen, “zijn leven geven” in alles wat je doet. Is dat het onmogelijke vragen? Kan een mens die houding opbrengen? Sommigen zullen zeggen: ik ben wel goed maar niet gek, je moet op de eerste plaats voor jezelf opkomen, assertief zijn. Toch gebeurt het wel, in allerlei vormen en gradaties. Echtparen die voor elkaar leven, die alles doen om elkaar gelukkig te maken; ouders die zich soms veel ontzeggen om toch maar goed voor de kinderen te kunnen zorgen; vele vrijwilligers, die zich inzetten voor anderen. Zij vinden het fijn om dat te doen, het geeft hun voldoening, maar mogen/kunnen we die houding van iedereen vragen? Zouden we niet allemaal gelukkiger in het leven kunnen staan op die manier. Het blijft een moeilijke opdracht want men denkt er meestal anders over. En toch, als we zeggen te geloven in Jezus, moeten we dan niet proberen zijn levenshouding van dienstbaarheid na te volgen? We kunnen er alleen maar beter van worden.