Intentie

Ik moet me vaak wat aanporren om naar een tentoonstelling te gaan en wellicht ben ik niet de enige. Later ben ik tevreden. Herkenbaar? Vooral druilerige regendagen helpen me om een interessant en verruimend onderkomen te zoeken in één of andere expositieruimte. Zo was ik laatst de werken van ‘Sterke vrouwen’ gaan bezichtigen. Ik liep er wat verloren en vond eigenlijk deze forse vrouwelijkheden niet onmiddellijk terug, tenzij in 2 foto’s van Irakese meisjes, ingeblikt door L. Blancquaert. Het zette er me wel toe aan om de personen die ik als krachtig en gericht ervaar uit mijn leven in herinnering te brengen, zowel zij die niet meer zijn als zij waarmee ik wel nog contact kan maken. Zeg ik het hen genoeg wat ze ten diepste voor mij betekenen zowel in goede als in minder goede dagen? Een simpel en oprecht ‘Ik hou zo van jou’ kan zo veel teweegbrengen. Dit zou ik dit jaar beslist beter willen doen, samen met Jou, Heer. Want alles komt van Jou. Vooral dit wil ik in 2020 eren: ik ben bereid kleiner te worden om Jou meer en meer Jouw Rechtmatige Plaats te geven.

Courage!

Wanneer je weet waar je staat,

doordrongen

dat Hij jou gekozen heeft

ruim voor jij

je keuze hebt bepaald;

iedere keer

struikelend weer opkrabbelt:

Courage!

Stel dat je niet meer weet

van welk hout pijlen maken,

gedachten bestaansrecht willen ontnemen,

geen lichtpunt te bespeuren valt:

Courage!

Courage!

Het doel is bereikt,

niets meer om voor te vrezen.

Transformatie is ingezet,

rest alleen blijven verdergaan,

het eind is in zicht.

Staande ovatie

wordt door Hem

je toegedicht.

(mv)

KinderKunst

Waarnemingsschilderen
op zaterdagochtend
met rustige achtergrondmuziek
en de geur van verf.

Met mijn hond zijn natte snuit
aan mijn benen
voelde ik me superblij.

Ik schilderde
met alle kleuren die ik had
totdat Chucky
tegen de ezel liep.

Alles viel om.
Wat een pech!

Imke uit klas 2B

Ik denk aan jou

Wat moet de voorbije feestperiode zwaar zijn geweest voor zij die vader, mama, kind of vriend hebben verloren. Tragische ongelukken kwamen onze eigen wereld binnen voor wie het werkelijk wilde horen. Nu het gedruis en geglitter weer uit het straatbeeld is verdwenen, komt het grote gemis van de geliefde wellicht nog sterker binnen en voelt een gebroken mens zich des te meer verlaten. Voor de meesten trekt zich ’t dagdagelijkse weer op gang. Maar wie een dierbare moet missen, dient het leven beetje bij beetje a.h.w. heruit te vinden. De tijd is blijven stilstaan; niets is meer hetzelfde. Er is een reële breuk geslagen tussen de tijd vóór die fatale dag en wat erna komt … Kunnen we stil en met bescheiden gebaren en woorden een mens, weggezakt in zo’n diepte nabij blijven en vooral die persoon ‘zijn’/’haar’ tijd en ruimte schenken, die nodig is om het gebeuren voetje voor voetje een plek te kunnen geven? Zonder oordeel, ’t is niet aan ons te zeggen hoelang rouwarbeid mag duren. Nee, geen medicijn voor diep verdriet; veeleer enkel nabij blijven in woord en daad.

Als een duif

De teksten van deze zondag spreken over een openbaring. Jezus laat Zijn verborgen leven achter zich en treedt in de openbaarheid. Een teken aan de hemel kondigt dit nieuwe leven aan. Er zijn getuigen. Johannes de Doper baant de weg. Jezus laat zich dopen en daarmee komt Hij midden onder ons staan. Hij heiligt ons. Laten we dat goed verstaan. Johannes noemt Jezus ‘het Lam Gods’ en ook ‘de Zoon van God’. Jezus gaat een afdalende weg. Hij komt ons bevrijden. Daarom laten wij ons ook dopen. Om mee die weg te gaan. Om het heilswerk te ondergaan. De Heilige Geest is er van het begin af aan bij. Als de Geest op je rust ben je in toestand van genade. Daar kan je leren op inspelen. Dat vraagt oefening. Maar Jezus is er nu klaar voor. De weg zal nog lang zijn en niet zonder lijden. Jezus zal het dragen als een Lam, zonder verweer, geheel en al overgave. En daar worden wij allen beter van. Om de woorden van Theresia van Lisieux te gebruiken: Jezus tilt ons op als een Lift en zo mogen we groeien in Liefde. Onze zonden verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Stille spoor

Waar leven wordt beschermd, behoed
bij stil begin en tegenspoed;
daar zijn mensen stil nabij.
Met zachte kracht omringen zij.
 

Dat er mensen mogen zijn
tot meeleven bereid.
Dat zij in het stille spoor
elkaar zijn toegewijd. 

Waar leven rustig openbloeit,
verbondenheid en vriendschap groeit;
daar zijn mensen diep gegrond,
vermoeden iets van Gods verbond.
 

Waar leven minzaam wordt gedeeld
en pijn en wonde wordt geheeld;
daar gaan mensen in Zijn spoor
en geven aan Gods roep gehoor.

 

Jeanne Devos

Een straffe madam. Sinds 1963 zet ze zich in voor armen in India. Ze was er zelf jaren werkzaam en kwam vooral op voor de rechten van domestic workers, huishoudpersoneel dat meer als slaaf dan als werknemer behandeld werd en voor verschopte straatkinderen. Een aanrader om een keer naar haar te komen luisteren. Dit kan op 26 januari 2020 om 14u in het Pastoraal Centrum, Tulpinstraat 75, Kiewit. We vragen wel om vooraf in te schrijven op onze website: www.sameninvreugde.be. En dit ten laatste op 20 januari 2020. Je kan er voor kiezen om enkel voor Jeanne Devos te komen of om de hele dag bij ons aan te sluiten. Neem dan wel je eigen pick-nick mee.
Jeanne Devos zal over haar levenswerk vertellen naar aanleiding van het boek: ‘Alsof de Weg ons zocht’, dat samen met haar nichtje Julie Hendrickx tot stand kwam.