Maria, Moeder

Op een doordeweekse dag in de Onze-Lieve-Vrouwkerk ter Duinen in Koksijde zoeken 3 vrouwen van middelbare leeftijd Uw Nabijheid, Koningin der bedroefden. De ene bidt, de andere steekt een lichtje op, een 3de schreit zachtjes. Lieve Moeder, bij U gaat geen enkele bede verloren, U draagt ze steeds aan bij Uw Wonderlijke en Almachtige Zoon. Blijf ons toch nabij in tijden van kommer & kwel, zodat we niet in een onbewaakt moment ons laten grijpen door het kwade, onder welke vorm ook. Dat het kostbare geschenk van elke nieuwe dag vol onontgonnen kansen ons altijd mag blijven uitdagen. Zo velen die een zware last met zich meezeulen, speuren naar troost en bemoediging. Laat ons toch nimmer los! Wat heeft Uw eigen moederhart niet gedragen, verdragen … trouw tot onder het kruis. Dat ook wij immer weer opstaan en ons kruis opnemen om stap per stap verder te gaan. Niet het doel is belangrijk, wel het pad dat we lopen: de Camino van ons leven, elke dag opnieuw. Laten we extra moeite doen in deze rozenkransmaand om tijd te maken voor U.

Trendsetter

Loslaten is al even trendsetter in onze contreien. Geen tijdschrift, geen vergadering geen redenatie en geen cursus kan je open slaan of volgen zonder te horen dat loslaten boven alles begeerd zou moeten worden. Daarna worden vaak de voordelen van loslaten opgesomd, de verademing die het teweeg zou brengen. Loslaten wordt ons voorgespiegeld als totalitaire vrijheid. Vreemd dat trendsetters als vanzelf meegevoerd worden door een stroom zonder nadenken. Want wie wil nu zolang de zwaartekracht bestaat, loslaten?! Bij deze een oproep tot algehele stijlbreuk: hou vast, hou stevig vast. Koester, knuffel, omhels, streel, kus en hou vast, hou stevig vast. Laat het niet uit je handen glippen, je herinnering niet stilaan wegsijpelen. Ga er gerust bij zitten in totale bewustzijn dat vasthouden bestaansrecht verleent aan de ander. Wie weet hoe lang we nog de tijd ervoor krijgen? Wie wil voorbijgaan zonder de kunst van het vasthouden te hebben ervaren?

(mv)

Beter geworden

In het evangelie van dit weekend vertelt de bijbelse schrijver Lucas dat tien zieken – door toedoen van Jezus – beter worden.

Ze zullen zich nu ook niet langer, omwille van hun ziekte, uitgesloten voelen.

Maar er komt maar één zieke terug om die Man van Nazareth te bedanken.

Voor die éne was er blijkbaar meer gebeurd.

Hij mocht Jezus’ nabijheid ervaren als doordrongen van Gods dynamiek van liefde.

En zo voelde hij zich nu ook meer dan ‘genezen’. Hij wist zich nu, via Jezus, bezield en gedragen door Gods geestkracht.

Die gelovige ervaring schonk hem nieuw vertrouwen en hoop.

Zouden ook wij niet genezend en bemoedigend elkaar nabij kunnen zijn als wij ons, zoals Jezus, in stilte laten doordringen van Gods tederheid?

Veel vrouwen

“Alles is gezegd. Maar uiteindelijk is er niets veranderd,” schreef onlangs een groepje Duitse, christelijke vrouwen die destijds (rond de jaren ’65) heel blij waren toen ze de nieuwe dynamiek van het Concilie mochten vernemen. Het deed hen hopen op vernieuwing in het kerkgebeuren maar nu laten ze hun ongenoegen duidelijk horen: “Toch blijven wij allen geloven in onze kerk maar dat houdt ook wel in dat we verandering willen,” zeggen deze vrouwen. In een brief aan de Paus schreven ze drie eisen (cfr. Kerk en Leven):

– openstellen van het priesterschap voor vrouwen.

– opheffing van het verplichte celibaat.

– en een hedendaagse seksuele moraal.

En een Vlaamse Prof die al vele jaren in Duitsland godsdienst doceert zegt: “Veel vrouwen in de Duitse kerk zeggen dat het genoeg is geweest.”

 

Antwoord

Morgen wordt het beter,
morgen is een nieuwe dag…
De pijn is er echter vandaag
en wacht niet tot morgen.
Ze vraagt nù een antwoord!
In de ogen van een liefhebbende medemens,
in de stem van een luisterende bezoeker,
in de hand van een koesterende zorgverlener,
is dit antwoord soms te lezen.
Met de blik van een vertrouwd persoon
soms te vangen in een glimp.

 

Verbinding

Vreugde is als de Japanse kerselaar
één en al uitbundigheid
verbonden in de diepte van moeder aarde.

Vreugde is als de slagroomsoes
op een zonnige zomerbrunch
verbonden met al wie je lief is.

Vreugde is als de schwung van een allegro
opzwepend, verfrissend en aanstekelijk
verbonden over talen en grenzen heen.

Vreugde is als het geloof van de kerkvaders
oersterk in waarheid en eenvoud
verbonden met wie hen voorging, wie volgt …

Vreugde is onze Oorsprong
vertrouwd en verheven door de jaren heen
verbonden in de natuur van elk mensenkind.

Weg

Tussen verlaten zwart

en opkomend licht,

wordt de dag geboren.

In open velden

en vergeten groen

pluk ik nu ’n ochtend voor jou,

vol warmte, liefde en hoop.

Geef me jouw hand,

dan neem ik je mee

naar ’t verhaal van ’t leven

en in elke alinea

zal ik je troosten,

hoop geven

en zeggen

dat ik van je hou.

 

Teejoo