Wachten

Vandaag hoorde ik van een hond, die geduldig blijft wachten op zijn baasje. Een mooi hondenverhaal. Dat geduldig blijven wachten, bleef in mijn hoofd malen. Ik vroeg me af of ik dagen en dagen op iemand kan blijven wachten? Je voelt de symboliek al, waarin mijn gedachten vertoefden. Op iemand blijven wachten, die weggelopen is, die het verkeerde pad opging; en hopen dat die persoon eens zal weerkeren. En het enige dat je kan doen, is wachten en hopen dat wachten niet tevergeefs is, dat wachten echt wel zijn doel heeft. Een hond kan dat, op de plaats blijven waar hij zijn baasje het laatst gezien heeft. Een hond kan ook sterven van verdriet. Een hond die blijft wachten, omdat hij zijn baasje voor 100% vertrouwt, doet me denken aan de parabel van de Verloren Zoon. De Vader die iedere dag op de uitkijk gaat staan, in de hoop dat zijn zoon weer thuiskomt. Hoelang, dat is van geen tel, wel het trouw blijven aan de zoon, ook al is ie verloren. Het is een troostende gedachte te weten dat er altijd iemand op ons wacht en hoopt dat we weer thuiskomen.

Ze zijn er nog

Ze zijn er nog. Deze week woensdag werden wij na het avondgebed in de dekenale kerk betrokken in een auto-ongeval. Iemand hield geen rekening met onze voorrang van rechts en reed heftig op ons in. “Perte total”. De dikke haag van een huis waarin wij terecht kwamen kon de schok deels verzachten. Mensen uit de buurt kwamen ons dadelijk ter hulp. Ze belden de nodige diensten en zorgden voor een stoel. Ook de politieagenten waren heel bekommerd en wisten ons gerust te stellen. Onze diaken vernam het bericht en bracht ons naar onze huisarts. Toen wij na verzorging terug naar huis werden gebracht zeiden we aan onze diaken: “Ondanks onze verslagenheid hebben we ook hulp ontvangen. Wij mochten de behulpzame nabijheid van meerdere mensen ervaren als een nabijheid van engelen.” Ze bestaan nog: de engelen, de profeten, de meelevende christenen.

 

Weg

Je verdween …
onopgelost als een nachtmerrie
mistige dagen drukken hun stempel
zo veel warme herinneringen
houden me staande.

Eén grote, gapende wonde
tranen die verder uitzuiveren
wat ik nimmer goed maken kan.
Geen weg naar verzoening
geen allerlaatste knuffel
enkel een leegte die ik niet ken.

Gescheiden gaat ieder zijn proces:
eb en vloed dansen met elkaar
tot in lengte van dagen:
het leven gaat door _
ik kan niet meer mee in deze tredmolen.

Wat blijft in mij
is de onaangeroerde genegenheid voor jou.
Niemand legt haar het zwijgen op.
Ze zoekt haar weg …
op de kruispunten van anders leren leven
het Kruis van de Liefde voortsjouwend.

Dieven van de nacht

Muizenissen, vermomd als dieven van de nacht, in jouw slaap houden ze de wacht.
Koortsachtig schaapjes tellen, niemand vertellen.
Het zandmannetje werkt in overuren, zit voor zich uit te turen.
Slaapmutsje doet de ‘act de présence’ maar laat je verder nagenoeg in de steek.
Nachtmerrie, de dievegge van de nacht.
Ach, wat had je verwacht…
De maat is vol, turbulente gedachten slaan op hol.
Engelengeduld in vermomming.
Nachtelijke perikelen wachtend aan hun halte, infiltranten van de nacht, als dieven houden ze de wacht.

Rosanna

Eenvoudig

Maria was eenvoudig. Zij zou een goed voorbeeld kunnen zijn voor het type mens waarover de zaligsprekingen het hebben. Het gaat over mensen met het hart op de juiste plaats. Om het in oude taal uit te drukken: Het gaat over mensen die God vrezen. Maar die vrees heeft niets te maken met angst. Integendeel. Het heeft alles te maken met vertrouwen. Vertrouwen dat het goed komt, ondanks alles. Het leven is  geen rozegeur en maneschijn. We hebben wat te doorstaan. Het gaat vaak met vallen en opstaan. Dat kan mensen verharden en verzuren.  Maar je kan er ook milder mee omgaan. Tussen aanvaarden en overgave in. Het is goed van je gevoelens toe te laten. En vooral uit te spreken naar God toe. Ga er midden in staan. Kijk de werkelijkheid in de ogen en vecht. Vecht voor je waardigheid. Kop op. Geen slappe pootjes, maar moed en volharding. Er is licht aan het einde van de tunnel. We hebben een strijd te voeren die compleet geweldloos is. Ga op zoek naar die stille kracht en ga mee tegen de stroom in. Vrede en alle goeds!

Mens zijn

Lieve Jezus,

Mens zijn doet zo’n pijn…
Heb Jij dat ook Je leven door gevoeld?

Jezus, mens zijn heeft geen zekerheden
als je alleen naar je mens zijn kijkt.
Jezus, mens zijn is zijn intens
dat heb Jij het allerbest geweten.

Kan Jij me leren
mijn menselijkheid te accepteren
en hoe ik als mens
kan balanceren op dat dunne koord
die ’t leven soms wel is.

Mens zijn doet pijn.
Mens zijn is klein.
Mens zijn is groot
als ik het met JÓU aan mijn zij bekijk en
Jouw uitgestoken Handen grijp.
Ja, dan durf ik op dat dunne koordje lopen!

Mieke

Iets of niets?

Daar waar mensen elkaar bijna niets gunnen, zelfs geen goedendag, daar is wellicht ook weinig of niets te vermoeden of te ervaren van een goddelijke nabijheid.

Maar daar waar wij elkaar waardering gunnen en dit ook af en toe laten voelen, daar is iets te proeven en stil te ervaren van een heilige dynamiek.

Dat was ook vroeger zo, in die tijd toen die Man van Nazareth al goeddoende rondtrok en ook toen de profeet Mohammed met veel openheid en warme aandacht werd beluisterd.

Dat “iets” kreeg soms vele namen en werd ook regelmatig beeldrijk uitgedrukt. Een beeld dat het goddelijke geheim, het heilig Mysterie wellicht goed oproept en doet vermoeden is het beeld van de ‘onderstroom’. Worden de vele kleine golven van minzaamheid en mededogen in en tussen ons niet gedragen door een dynamiek, door een zee van Zijn liefde?