Geroepen

Als iemand jou roept, dan is dat bij je naam. Als Jezus ons roept, geeft hij ons ook een nieuwe naam. Een naam dragen geeft bevestiging. Je mag er zijn. We voelen ons aangesproken als iemand onze naam noemt. Er gaat een appèl van uit. Of zouden we zeggen: een roeping. Nu is dat woord misschien uit de mode maar zijn betekenis is nog steeds actueel. Er worden nog altijd mensen geroepen. Eerst en vooral geroepen om in Jezus’ nabijheid te vertoeven. Je wordt leerling van Jezus. Maar Jezus zendt zijn leerlingen ook uit. Om nog meer mensen met Jezus in contact te brengen. Met de boodschap: Kom en zie! Iedereen is uitgenodigd op het feest. Maar weinigen vinden de weg. Al zeker niet alleen. Nochtans spreekt de Heer rechtstreeks tot zijn mensen. Maar velen weten niet dat het de Heer is en slaan er verder geen acht op. Er is teveel afleiding. En al die afleiding is vergeefse moeite. Het brengt je geen stap verder. Integendeel, het maakt je blind. Ik wens onze lezers toe dat ze terug beginnen met luisteren. Want de Heer is ook op zoek naar jou.

De warmte van sneeuw

Witte dwarrelende vlokjes, dwalen lichtjes neer, speels, spinnend in bekoorlijke nostalgie.

Een verblindend sneeuwtapijt, geweven en ontgonnen uit ijskoud kristal.

Verwarm het hart en creëer pure magie in stilstaande tijd. Het krakende, ritmische geluid van mijn wollige winterlaarzen fluistert zacht bij iedere stap: “Bewaar je evenwicht, neem je tijd en bewandel je wegen stap voor stap.”

“Observeer in rust, dit unieke moment in tijd”.

Ik inhaleer de ijzige lucht, speelse warme wolkjes in iedere uitademing. Luister naar niets dan stilte, hier en daar doorbroken door de vibrato van ijs. Een hemel vol heldere sterren, sprankelende kracht, onmeetbare energie, een aantal bijzondere, die knipogen naar mij. Ik groet vanuit mijn hart, dankbaar voor nu. Mooie, ijzige witte wereld, je neemt me mee naar rust, betovert me met de warmte van sneeuw, puurheid in feeërieke verwondering.

Evy

Nieuw begin

Jij, die rouwt om je geliefde, je kind

met jou wil ik dit nieuwe jaar starten.

Jij, die nog steeds wordt geëtiketteerd als migrant, vluchteling, asielzoeker …

jou wil ik ontmoeten. Echt.

Jij, die holt en vliegt om je eigen verdriet en leegte het doodzwijgen op te leggen,

jouw spreken vanuit het hart wil ik horen.

Jij, die letterlijk en figuurlijk verdwijnt in de cel, met jou wil ik pennenvriend worden.

Jij, die je eigen twijfels en angsten omtovert in een loze glimlach of onecht geschaterlach,

jouw échte verhaal interesseert me veel meer.

Jij, die je werk en je passie kwijtspeelde,

jij bent welkom met alles wat er is.

Willen we dit jaar ‘es proberen alleen maar ons ware gelaat te tonen?

Bos en meer

Nevelige ochtend, een dag getekend door zwaarmoedige mistbanken, alle hoop gevestigd op een wat traag opkomende zon.

Door de spiegels van mijn ziel aanschouw ik het blijspel van de vogels, ze doen zich tegoed aan de mezenbollen, zaden en vruchten, hun buikje goed gevuld.

Het voedt mijn gemoed met warmte en blijdschap, een hartverwarmend tafereel.

Mijn chalet wordt door bos en meer omgeven, de natuur is een kostbaar gegeven.

Uren verstrijken, de zon breekt volhardend door, de waas of schim verdwijnt als een blinde schaduw en legt de sporen van het bos bloot.

Tijd om te herbronnen,

stevige stappers,

mijn jas en lange mouwen.

Ik adem rust.

Rosanna

Een antwoord

Dit zijn enkele teksten, die Carlos vanuit Brugge schreef als antwoord op onze Nieuwjaarswensen.

“Dat je licht mag zien. Ook in deze donkere dagen. Staar je niet blind op wat nu niet kan en ontdek nieuwe mogelijkheden om mensen te ontmoeten.

Dat jij licht mag zijn voor de mensen op je weg: licht van verbondenheid, Licht van hoop dat alles goed komt.

Licht van aandacht voor elkaar. Het hoeft allemaal niet groots te zijn. Het is een wonder dat God ook in jou mens wordt.”

Oktaaf

Gedoopt. Zinvol?

Dit weekend na Kerstmis vieren wij het doopsel van de volwassen Jezus. Want dit Kind groeide intussen in wijsheid en goedheid en daarom liet Hij zich dopen door Johannes in de Jordaan. De bijbelse schrijver laat Jezus, door dit oude ritueel, bewust worden van wat Hem te wachten en te doen staat, namelijk: werken aan het Rijk van God. En daarom noemt de bijbelse schrijver Hem ook ”Zoon van God”. Door dit sacrament werden en worden er ook vandaag mensen gedoopt om met kracht en bezield in het leven te staan. Gedoopt worden, gisteren en ook vandaag, is in het spoor van Jezus goddelijke mensen willen worden. En zo kunnen wij, gesterkt door elkaar en bezield door Jezus, ons samenleven zinvol en hoopvol maken.

Vreugde, zo eenvoudig!

Voor de donkerte op kerstavond, ging ik nog even wat groen bij elkaar zoeken voor een kerststukje in de kerk. Ik was nog maar net buiten toen twee zussen voorbij wandelden. “Is er dan een viering?”, vroegen ze. “Kritiek kunnen we altijd leveren”, zei ik, “wie wel, wie niet, maar door middel van inschrijvingen lukt het in onze parochie wel. Als we hierdoor enkele mensen uit de eenzaamheid kunnen halen en laten delen in de kerstvreugde, hebben we ons doel bereikt”. Daar stemden ze mee in, alsook het koppel dat even later voorbij kwam. “Inderdaad”, reageerde de vrouw tot haar man: “wij zijn nog samen, maar voor mensen die alleen zijn, ’t is waar”. Een man, die zijn hond uitliet en me zag, zei prompt : “Je hebt hulst zonder bolletjes, knip er thuis van de struik maar met bolletjes, is veel mooier”. Daarna mocht ik nog een koppel ontmoeten, waarvan de vrouw getroffen is door jongdementie. Enkele woorden van bemoediging deden hen deugd en ik dacht : “In al deze ontmoetingen werd Hij al geboren, zo eenvoudig kan de kerstvreugde zijn!”

Mijn Driekoningen

Door een tekening te maken, ontdekte ik wie mijn Driekoningen zijn en welke geschenken ze mij brengen. Als ik teken of schilder, schrijf, zit ik helemaal in de handeling zelf en pas achteraf kijk ik wat er eigenlijk wordt uitgedrukt. Een slak, een kikker en de reiger stonden op het voorplan. De slak volgt haar eigen trage ritme, maar blijft doorgaan. Ze transporteert onderwijl haar hele hebben en houden. De kikker is niet vies van een sprong in de modderpoel en kwaakt er luidkeels op los. De reiger vliegt meestal alleen en wordt niet graag gestoord. Wat hebben deze figuren met mij van doen? De slak leert me inderdaad te vertragen, te verstillen en me eveneens te ontdoen van de innerlijke drukte. Uit de spiegeling met m’n eigen modderpoel kan ik afleiden wat ik dien te veranderen en wat ik best wel behouden mag. De reiger, m’n geliefde totemdier wijst erop aandachtig te zijn voor wat deugdzaam is voor mezelf, los van alle sociale druk en alle moetens. Welke verrassingen reiken de drie wijzen jou aan?