Vredig afscheid

De laatste weken verbleef ‘vake’ in het ziekenhuis. Onverhoeds werd hij op zijn hoge leeftijd geconfronteerd met de realiteit dat zijn zelfstandigheid abrupt eindigde en hij voor alles afhankelijk werd van derden. We weten allemaal hoe moeilijk het is om los te laten en vrede te vinden in een nieuwe realiteit. Desondanks mochten ‘vake’ en ikzelf intens mooie momenten beleven. Vaak vertelde hij honderduit over hetgeen er binnenin hem leefde. Soms kon ik hem nauwelijks verstaan. Soms was er één woord waardoor ik mocht voelen wat hem bezighield. Zo zijn we gaandeweg gegroeid naar een dankbaarheid, ook voor de moeilijke momenten. Vanuit deze dankbaarheid ervaarden we samen een diepe vrede, met zijn leven maar ook met het onbekende dat hem wachtte. Vanuit ons geloof in de Verrezen Jezus vertrouwen we erop dat hij over de dood heen verder leeft in het Rijk van de Levenden. Dat ‘vake’  thuiskomt bij God de Vader, die voor hem een feestmaal zal aanrichten. Als dat niet vredevol is…

Om niet

Vaker dan je zou vermoeden lopen afspraken in het honderd.

Terwijl we intussen over zovele communicatiekanalen beschikken. Teveel?

Dubbele boekingen geven ongeziene overlast en extra werk. Indien het extra werk geen ‘moeten’ is en liefdevol uitgevoerd wordt dan kan je spreken van een heuse liefdesdaad. Want zo vaak maken wij ons druk om niets.

Spontaan denk ik nu aan het wondermooie gedicht, Liedje van het water, van Ida Gerhardt. Zij schreef in de derde strofe:

Wie naar het klare water gaat

hem zullen d’ogen open gaan

want zeker zal hij hier verstaan,

geknield tussen wat groeit en leeft

hoe God het schoonste zingen geeft

bij water bloeiend kruid en riet

om niet.

Herfst

Donkere dagen
komen aandraven.
De bladeren aan de bomen verkleuren,
de geur van vergankelijkheid prikt de neuzen.
Paddenstoelen schieten op
hier en daar op een rottende stronk
of tussen halfvergane bladeren op de grond.
Schaarse zonnestralen
priemen door het kleurrijke bladerdak
en maken dit landelijk tafereel af.
Voeten schuifelend
door de neergevallen bladeren
maken een fikse boswandeling
met ferme tred en zonder aarzeling.
Weldra zal de wind waaien
en de regen tegen de ruiten razen.
Koude doet zijn intrede.
Mensen zitten tevreden
knus achter de buis.
Het is behaaglijk warm in huis.
Kinderen knutselend rond de tafel
zingen een vrolijk lied
onbezorgd genietend
van chocolademelk en een warme wafel.

Einde?

Nu het liturgisch jaar ten einde loopt spreekt de liturgie ons over het einde van de tijd, het einde van de wereld. De evangelist Marcus laat dit weekend in zijn evangelie Jezus aan het woord. Jezus spreekt over de tekenen van het einde van de tijd. Het zijn woorden waar je niet echt blij van kunt worden. Ook vandaag hoor en zie je in de media steeds meer tekenen van geweld, oorlogen, pandemieën, enz… Doemdenkers zien in deze tekenen signalen die wijzen op het einde van de tijd. Maar christenen zijn geen doemdenkers. Zij houden zich vast aan de verwachting dat eens alle kwade krachten zullen uitdoven. Christenen zijn mensen van hoop want ze zijn alert op tekenen van licht, van de winter die zal overgaan in de lente en van het daglicht dat de nacht zal overwinnen. De vlam van ons geloof zal niet doven maar een waakvlam blijven. Alles wat leeft wijst ons immers voortdurend op God, op de Schepper en de liefde die Hij in Zijn schepping gelegd heeft. En de evangelist Marcus eindigt zijn evangelie met deze zin: God alleen weet wanneer het einde zal komen.

Stil-vallen

“Stil-vallen” wordt regelmatig voorgesteld. Maar vallen doet pijn. Nee dat is het niet, stil vallen zonder pijn, zonder vallen ook. Het is maar een uitdrukking, een uitnodiging om de gewone activiteiten stop te zetten en gewoon wakker en aandachtig te worden voor de binnenkant, waar een onbekend, vreemd leven is, een innerlijk leven dat ook te herkennen en te waarderen, de moeite waard is: Leven, Liefde en Lof, in Godsnaam. Ja, die onbekende, nooit geziene waarvan zo veel gesproken wordt, die onbekende in mij, luisteren naar zijn woorden van levende liefde gekregen en gegeven. Kan ik dat “ongelooflijke” waarderen en herkennen: het leeft in mij, in u, in ons allen, maar… En toch wel een vrede met dankbaarheid mogen voelen groeien. De diepe waarheid van mijn hart een plaats geven, herstellen, wat voedzaam is voor het onzichtbare leven, de ziel genoemd…

Klein geel roosje

Aan een gele rozenstruik hing een laatste roze knopje van het seizoen wat treurig te hangen. Het lonkte al enkele dagen naar mij. Tot ik uiteindelijk kon verstaan wat het mij almaar weer wilde vertellen. “Als je mij hier zo laat, zal ik niet worden zoals God mij eigenlijk bedoeld heeft.” Dus nam ik een schaar, knipte het kleine geel roze knopje af en plaatste het in een vaasje op een lichte plek. Elke dag schonk ik het wat warme aandacht en liefde. Na enkele dagen begon het kleine gele roosje zichtbaar te bekomen. Bloeide zij langzaam open, werden haar kleuren feller, begon zij haar zachte geur vrij te geven. Het kleine gele roosje straalt mij nu, al enkele dagen, in al haar grootsheid toe. Waarschijnlijk zoals God haar eigenlijk bedoeld heeft. Dit vanuit slechts wat warme aandacht en liefde……

Scharnierpunt? JA!

De impact van de Coronatijd is enorm. Wellicht ontgaan ons de werkelijke dimensies van de ontstane crisis want het ‘Beest’ is nog niet bedwongen. Onze bewegingsvrijheid ligt plots aan banden, letterlijk een ‘cordon sani-taire!’ Een invasief virus dat de hele wereld in zijn greep houdt, het vrijgevochten Europa dat nu weer grenzen kent, globaal houdt men de adem in met de mondmaskerplicht en de we-reldeconomie kreunt onder het juk van allerlei beperkingen. Staan we aan de vooravond van wereldomvattende veranderingen? Wordt er op heden definitief een geschiedenisbladzijde om-geslagen? Wellicht verwoord ik de verzuch-tingen van heel wat mensen die intuïtief aanvoelen dat onze grote wereld zich in volle overgang bevindt. Een gefundeerde visie dringt zich op en antwoorden worden ver-wacht. Als christen weet ik dat ik nooit aan mijn lot ben overgelaten. Mijn hoop is en blijft de ‘grote belofte van God’, Hij die altijd trouw blijft, ook als de mensen ontrouw worden. ‘CARPE DIEM’ of beter ‘PLUK GOD’. Maar laten we vooreerst zeggen: “SERVIAM.” F.A.

Donkere dagen

Het uur werd weer achteruit gezet… We konden een uurtje langer slapen ongeveer een week geleden. Maar dat betekent ook dat het ’s avonds eerder donker wordt… nogal eerder! De donkere avonden komen eraan. En ook het weer doet zijn duit in het zakje. Het lijkt of de herfst eindelijk definitief zijn intrede heeft gedaan… het is koud, nat, winderig…
Spontaan gaan mijn gedachten uit naar de vele oudere en eenzame mensen die nu nog minder kunnen buiten komen, misschien nog minder bezoek ontvangen. Aan de zieken, die misschien nog meer sombere gedachten krijgen. Als je zulke mensen in jouw omgeving kent, breng ze dan spontaan eens een bezoekje, zodat de dagen/avonden niet zo lang lijken…
Misschien kan je een kleinigheidje knutselen of een mooi handwerkje maken of iets lekkers bakken … al naar gelang van je mogelijkheden, om mee te nemen.
Laat hen zien dat we onze medemensen ook in deze donkere dagen niet vergeten!