Ademnood

Hap adem ingeslikt

die niet ‘t mijne was.

Gleed naar binnen ,

nam plaats als ongenode gast.

Beleefd heb ik ‘m gesoigneerd:

gastvrijheid is me van kinds af aangeleerd.

Hoe wijs ik ‘m weer de deur:

andermans paniek

voordat ik erin ben gestikt?

(m.v.)

Poetsbeurten

Vuil, schandalig vuil, zo ligt onze kerk er bij. Werkelijk een affront. En dat is allemaal de schuld van Corona. Maar ik, ik ben daar niet eens boos om, neen.. Al enkele maanden houdt onze bovenstebeste koster de kerk open op regelmatige tijdstippen. Dankbaar wordt daar meer en meer gebruik van gemaakt: om heil, wat rust of steun te zoeken en te vinden binnen haar beschermende muren. Ook de wind krijgt vrij spel: deuren staan tegen elkaar open om voldoende te verluchten. Bladeren en allerlei viezigheid troepen samen in de hoeken. Flesjes ontsmettingsmiddel staan overal, met de bijhorende druppels en vlekken. Kaarsen worden vlugger aangestoken dan stompjes verwijderd. Hier en daar ontwaar je zelfs een meegebracht plantje of bloempje, het een al wat meer verdord dan het ander. Maar wat ben ik blij met deze open-deur-dagen. Een kerk die open is voor iedere passant, kerkganger of niet, gelovige of twijfelaar, dat is toch een zegen voor iedereen? Wees niet bang, met Pasen staat onze kerk er op haar paasbest bij….nog enkele poetsbeurten te gaan. 

Kom

Gebrokenheid en versplintering

zo voelt het

in mijn hart, mijn persoonlijkheid.

Haarscherpe en oude splinters

die boren naar de diepte

die adem- en leefruimte hypothekeren

… echter, tot de bodem is bereikt

en de terugweg naar meer Licht & Liefde

kan beginnen.

Wees zijn, met en zonder ouders

net zoals Mozes

tóch – eens – uit het water worden getrokken

pas écht worden opgevoed

door wijze gidsen die de Eeuwige Verlosser

zo maar hierheen stuurt.

Geen exodus duurt een leven lang.

Hij is er ALTIJD –

Wanneer … ik bij machte ben Zijn Hand te grijpen om in Zijn Nabijheid (verder) te groeien … naar Zijn (Voor)Beeld –

Pasen is immer mogelijk! ALLELUJA!

Zalig Pasen!

Ik hoorde ooit een moeder aan haar nog jonge kinderen ‘verrijzenis’ uitleggen: Kijk, een wit ei, dat lijkt wel op het graf van Jezus. Dat was uit een rots gehakt en een ronde steen was voor de deur gerold. Uit een ei kan nieuw leven komen, een kuikentje. En zo heeft God Jezus uit het graf gered. Dat kun je niet zien, dat moet je geloven. Pasen is het feest van het leven!
Pasen is het feest van de overwinning van het leven.
Pasen zingt over een onverwoestbare hoop.
In onzekere tijden, zoals vandaag, nu we al een heel jaar geplaagd worden door dat virus; nu onze wereld ‘donker’ blijft door coronamoeheid, door ziekte en tegenslag; donker ook door onverschilligheid en egoïsme… Juist nu heeft onze wereld hoop nodig en het geloof in de overwinning van het leven en van het goede. Geloof dat ongeluk en ellende voorbijgaan, dat we egoïsme en onverschilligheid kunnen ombuigen en dat we kunnen leven in de liefde en de vrede van de Verrezen Heer.

GOEDE Vrijdag

Zo lang de H. Geest me attent maakt op kleine dingen uit het dagelijkse leven, kan ik heilzaam ‘even stilstaan’. Een kans in deze vastentijd: onze aandacht aanscherpen voor Gods Grootse Schepping, Hij schuilt in zo veel kleine bijzonderheden. Als wij ze maar niet normaliseren, Zijn VerWONDE(R)ing blijven volgen en zorgvuldig kijken, actief luisteren en intens proberen te voelen in wat of wie Zijn Wonderwerk schuilgaat. Zien we de Heer werkzaam in de vriendelijke kassa- bediende, de meelevende huisarts, de altijd grappige postbode of buurman? Misschien liggen Goede Vrijdag èn Verrijzenis dichter bij ons bed dan we denken. Onder de norsheid van onze collega woekeren mogelijks pijnlijke wonden. Kan ik veiligheid, tijd en energie bieden om ruimte te scheppen, zodat de diep verscholen vraag naar bevrijding mogelijk wordt? Wil ik mezelf kwetsbaar opstellen net als Jezus, opdat ‘onze’ armoe een aangezicht mag krijgen? Volg ik de Weg van Golgotha dan kan ik niet anders dan het kruis van mijn naaste mee opnemen tot heil van ons beiden.

Laatste Avondmaal

Stel je voor: je laatste woorden ‘s morgens … ’s avonds op de terugweg wordt je geliefde weggemaaid …

Overpeins even: je afscheidskruisje op moeders hoofd in het ziekenhuis ‘slaapwel’ … ’s nachts rinkelt de gsm: moeder is niet meer.

Onvoorstelbaar: die jolige lach van je zoon vóór hij vertrekt naar den vreemde; hij komt echter niet meer thuis … spoorloos.

’t Zijn net die kleine tekenen van Liefde, deze kunnen stellen met meer aandacht, meer hier en nu die ’t Laatste Avondmaal verteerbaar maken … en vereeuwigen …

Vieren wij vaak niet achteloos, ons verliezend in druk gepraat en luide ambiance muziek? Hoor ik de onderliggende behoefte in het verhaal van mijn tafelgenoot? Of ben ik eigenlijk al bezig met de agenda van morgen? ‘t Laatste Avondmaal is Hier & Nu, alsof er niets anders bestaat … altijd weer.

Biecht – VIERING

Als een donderslag bij heldere hemel werd ik getroffen door het woord ‘biecht-viering’. Ik merk dat hoe langer ik dit Sacrament beleef, hoe ik verander als mens: God is waarlijk met me bezig! Hij bewerkstelligt heel minutieus en zacht bewegingen in mij, die ook anderen ten goede komen. En net omwille van deze humane groei, mag ik deze Transformatie écht vieren. Stukje bij beetje laat Mijn Allerbeste Vriend mij steeds meer Verrijzen als ik bereid ben Hem te volgen in Zijn Aanbevelingen. Die onuitputtelijke Mensenschool mogen en kunnen volgen, wordt me elk jaar dierbaarder.

Dat mensen toch de stap konden zetten naar de biecht, hét Middel tot Ont-wik-keling ligt zo in ons bereik en dat we daar dan zo weinig mee doen, toch jammer?! Mijn persoonlijke ervaring is wel dat de biecht van aangezicht tot aangezicht dieper ingrijpt dan de collectieve biechtviering. Al kan je met deze laatste vorm starten om er Iets van te proeven. We zijn hier op aarde om een weg af te leggen, individueel en gemeenschappelijk.

Wat doe ‘ik’ ermee?

Rechtopstaand

De mens met wijd open armen is rechtop gemaakt net als het kruis. Toevallig? Ik lijd mee met de passie van de Heer en met de smarten van zo velen, nabij en ver weg. U bent ons zelf de weg van het kruis voorgegaan als een (Voor)beeld van aanvaarding, want integratie van het lijden wordt levend Brood ten dienste van anderen. Doorheen onze beproevingen voeden wij elkaar, ieder op zijn manier. Zo kan lijden als groeiweg van de mens worden gezien. De Geest heeft hierin een cruciale rol: Hij inspireert ons op onze calvarie, in onze verzuchtingen, groot en/of klein. Het kleinste zaad in weer en wind gehavend, moet sterven om opnieuw geboren te worden, om méér levend te worden. Op ‘t einde van de kruisweg kan je een ander mens worden: met een milder hart, een ruimere blik, met meer kracht, misschien meer elan, meer onderscheiding. Kan ik me overgeven aan de Altijd Dragende Liefde? Verticaal verbindt het kruis mij met Mijn Vader. “Als iemand zijn kruis niet draagt, kan hij mijn leerling niet zijn”, zegt Jezus …