Statiegewijs

Brussel-Charleroi tien minuten vertraging:
mijn discipline is aan flarden gescheurd.
Met m’n ouwe laptop hink ik achterop
voorbij gehold door het digitale tijdperk.

Eupen-De Panne wisselt van spoor 4 naar 3:
koppelen naar een lagere versnelling,
omdat mijn veerkracht is gaan liggen,
geen evidente horde voor een ijverige mier.

Gent-Antwerpen worstelt met leidingwerken:
innerlijke spanningen van generaties ver
vragen zo veel energie en inhaalmanoeuvres.
Waar blijft een mens de mosterd halen?

Kortrijk-Hasselt altijd weer falende techniek:
mijn lenzen geraken maar niet bijgesteld;
de realiteit is zo moeilijk aan te zien, zichtbare
en onzichtbare pijn áltijd aangrijpend …

Mons-Paris is een nieuwe verbinding:
een mensenleven telt vele relaties – sommigen
stappen terug af, anderen rijden een tijd mee
en abrupt verdwijnen er enigen in de mist…

Bij dageraad

De vogeltjes bezingen hun ochtendlied, verscholen tussen de geborgenheid van het aanwezige riet.
Bij dageraad.

Ik ontwaak uit mijn diepe droom, zonder schroom met de blijvende herinnering aan grote, open, kleurrijke tulpenvelden, meer dan een streling voor het oog.

Bewondering alom voor de gretige bodembedekkers, de beschermers van de naakte oppervlakte.

Waar nog te vinden deze puurheid zonder meer, dat karaktervolle bolwerk van pijl en speer.

In mensheid en integriteit, met open monden vol waarheid met het inlevingsvermogen van vergeet me nietjes.

Bij dageraad, heeft de ochtendstond goud in de mond.

Rosanna

Onderweg

God, wij zijn pelgrims op weg naar U.
Schenk ons uw gaven
om bevrijdend te kunnen leven.
Wees onze toevlucht als we
soms twijfelen aan uw goedheid.
Zend ons de kracht van uw Geest
om bezielend naar de anderen te gaan.
Leer ons als broeders te leven
zodat iedereen mag ervaren
dat Gij de god van liefde zijt.

Jozef V.

Nog 20 jaar

Het voelt wel vreemd, moet ik toegeven als een vriendin al tot 2 keer toe heel onschuldig tot me zegt: ‘Hoe oud ben je nu?’ en zij rekent er pardoes 20 jaar bij … ‘Slechts nog 20 jaar?’ Ja, leeftijd is relatief en toch doet het wat met een mens als een ander eerder nonchalant en onbedachtzaam jouw toekomstperspectief berekent … Een nieuwe verjaardag in het vooruitzicht heeft dan ook wel dit dubbele kantje in zich, maar het is toch raadzaam voor elkeen om hier tactvol mee om te gaan. Het is én blijft dubbel: grote dankbaarheid om al wat ik mocht ontvangen en daarnaast de vraag en de twijfel in hoeverre ik nog wat items van mijn bucketlist zal kunnen afvinken … Leren leven in het nú helpt mij wel om nog alles te bieden wat ik schenken kan. Net omdat tijd vergankelijk is, krijgen wij de mogelijkheid om onze kwaliteit van leven te intensiveren, te bekrachtigen of te bestendigen. Abraham Lincoln citeerde destijds: “Het zijn niet de jaren die tellen, maar wel de betekenis van die jaren.” Wie of wat geven mij die Levenszin …

Barmhartigheid

Gods nabijheid die in de bijbel wordt ervaren en beleefd is een milde God van mededogen en barmhartigheid die via begeesterde mensen terug kracht en moed wil geven aan kwetsbare mensen. God is en blijft de uitnodigende bezieler van open mensen die God willen doen via de 7 goede werken van barmhartigheid. De bijbelse schrijver Matheus laat Jezus de volgende woorden zeggen: “Ik wil liever barmhartigheid dan offers.” De barmhartigheid die van God uitgaat en die Jezus in Gods naam wilde tonen is herstel bewerken, en zo kracht ontvangen om terug te geloven in je eigen mogelijkheden. Het is God terug mogen ervaren als een nabije geestkracht. De 7 werken van barmhartigheid kunnen gezien en ervaren worden als 7 hartelijke stappen, naar mensen toe die zeer kwetsbaar zijn. De 7 werken spreken over meerdere, belangrijke levenservaringen. “Alle hulp die je gegeven hebt aan de minste van Mijn broeders, die heb je aan mij gegeven.” Dat zijn de woorden die de evangelist Matheus Jezus laat zeggen.
(wordt vervolgd volgende week maandag)

Geef het niet op!

Soms bereik je in het leven lang niet wat je zo graag wilde. Je bent ontgoocheld. Ondanks alle inzet en daadwerkelijke hulp komen we vaak geen stap vooruit. Al onze inspanningen lijken wel een druppel op een hete plaat. Ook de apostelen kenden dit gevoel. Ze hadden een hele nacht gevist en niets gevangen. Iemand die aan de kant staat moedigt hen aan om hun netten rechts van de boot uit te werpen. Zij gaan aarzelend op dit voorstel in en… hun netten dreigen te scheuren. Dan herkennen ze de Heer.
Jezus die ook ons aanspreekt op wat ons hier en nu bezighoudt. Jezus, die ons aanmoedigt om het niet op te geven, opnieuw ‘onze netten uit te gooien’. Wie luistert naar Jezus’ woord, kan meer dan hij zelf vermoedt. Dan vraagt Jezus tot 3 maal toe, aan Petrus en ook aan ons: “Hebt gij Mij lief?” Hij wil dat wij in alle vrijheid een antwoord geven. Wij mogen onze eigen weg gaan, maar worden steeds weer opgeroepen het niet op te geven om Jezus te volgen, om in zijn voetsporen te treden, om hem lief te hebben.

Ik neem je mee

Ik neem je mee naar het aards paradijs.
Hoog boven in de zomerse ruimte, hoog in de lucht.
Zoals zij fluiten en zingen, vliegen tot achter de wolken. De leeuwerik en de nachtegaal hebben hun eigen deun.
Niets staat het geloof in eigen kunnen in de weg. Geloven in hun eigen wereld, beperkingen kennen ze niet.
Ze kennen geen tegenslag, geen limieten en geen gevaar.
Mogen wij één klein deeltje van dat optimisme in ons hart dragen?
Geef ons die vleugels, we vliegen door de blauwe lucht en stoeien en twinkelieren naar hartenlust, ik neem je mee.
Onze mooiste concerten dragen we op als ode die elke zaligheid overstijgt en ons bewustzijn tot over onze grenzen brengt.
Ik neem je mee, al fluitend tot ver boven de wolken, naar het aards paradijs.

TS