Ziekenzorg

Iemand voelt zich niet goed in zijn vel. Tegelijk moet hij door zijn ziekte zich ook afzonderen. Maar hij wil niet uitgesloten leven en dat laat hij horen. In de goddelijke beweging voor meer menselijkheid – door Jezus van Nazareth tenvolle op gang gebracht – groeide de gelovige overtuiging dat uitsluiting en kwetsbaarheid niet het laatste woord mogen hebben. Door toedoen van die Man van Nazareth ervaart deze zieke terug nieuw perspectief. Ook zijn huid wordt weer rein. Door Jezus – helemaal bezield door Gods Geestkracht – worden de machten van het kwaad als het ware verdreven. In en met Jezus kan het radicaal nieuwe van Godswege bewerkt worden en stil doorbreken. Ook nu wordt God door meerdere gelovigen en christelijke gemeenschappen ervaren als een warme nabijheid en tegelijk weten zij zich ook geroepen en gezonden om die warme tederheid door te geven. Zo wordt er o.a. in het kader van Ziekenzorg goed ‘God’ gedaan.

Moed!

Het leven met zijn op en neer, met zijn lief en leed, kunnen we ervaren als een boeiend gebeuren. Maar dan is het tegelijk belangrijk dat ons leven, zowel in goede als in kwade dagen, toch gedragen en gestimuleerd wordt door moed. In courage – het Franse woord voor moed – horen wij het Latijnse woord ‘Cor’ dat ‘hart’ betekent. Moed is een deugd die kan groeien door training en ervaring. Onze moed kan ook en vooral krachtig worden als wij kunnen en willen teruggrijpen en steunen op belangrijke waarden. Het kunnen sluimerende krachten worden die onze kern, ons hart versterken en toerusten. Als wij kleine zorgen ernstig leren verwerken kunnen wij wellicht ook recht en rustig blijven als grotere uitdagingen op onze levensweg komen. Nu wij in ons druk leefklimaat ons kompas en ons perspectief soms kunnen verliezen, is het goed dat wij moed mogen ontvangen. In dragende, bemoedigende verbondenheid en gemeenschappen kunnen wij hopelijk ook in 2018 kracht, steun en moed ontvangen en ook doorgeven aan elkaar.

Uw wil geschiede

We kennen allemaal mensen die heel veel moeten doormaken: de dood van een dierbare, een langdurige ziekte, relatieproblemen, financiële problemen, … Sommigen kunnen dat allemaal aanvaarden met de woorden: “Uw wil geschiede!” En dat is dan niet zomaar een zinnetje maar een gelovige overgave aan God en het leven met alles wat dat met zich meebrengt. Daardoor kunnen ze het leven aan en bewaren ze een serene vreugde doorheen lijden en verdriet. Deze mensen staan gelovig midden in het leven. Aan zulke mensen kan ik, “kleingelovige” mezelf optrekken. Ze geven moed en vertrouwen in de toekomst. Ook het evangelie beantwoordt de vraag naar de zin van het lijden niet maar laat wel zien wat we kunnen doen als we ermee geconfronteerd worden. Proberen genezing te brengen, proberen te troosten, verlichting te brengen van pijn en ongeluk. Mensen zijn er om voor elkaar het leven zo gelukkig en draaglijk mogelijk te maken. Daarin gaat Jezus ons voor!

Gebloemd

Ik ben een frêle klaproos
levend op schrale grond
weinig nodig
me bewust van het tikkende spanningsveld
tussen leven en dood.

Ik ben een volle sering
geurend en kortstondig bloeiend
alles gevend
voor wat me ter harte gaat.

Ik ben een eenzaam vergeet-mij-nietje
klein en vertrappeld tussen de straatstenen
als het leven me keldert of kwetst
in niet bevatten van wat er gebeurt.

Ik word een Levend sneeuwklokje
overwinterend bij grote koude en gure wind
op weg naar dat Ongekende Land
gelovend dat bij U alle seizoenen bloeien
en elke bloem – groot of klein –
zijn waarde behoudt.

Geveltuintje

In het kader van meer groen in de stad zijn geveltuintjes erg in. Soms ook wel tegeltuintjes genoemd omdat je maar de ruimte van enkele tegels nodig hebt om een klimplant aan je gevel te laten groeien. Op zoek naar licht en lucht komen er steeds meer zijtakken en –scheuten aan de plant. In de lente komen er blaadjes, bloemen… en in de zomer siert een groen boeket de gevel. Een klimrek of leidraad geeft steun waar nodig.
Ook wij mensen hebben een leidraad nodig. Een houvast om ‘mooier’ mens te worden. We worden uitgenodigd om als zonnebloemen en klimplanten het licht en de zon te zoeken.
Gods Woord kan een leidraad zijn. Als we het Woord in ons opnemen dan vinden we hierin vele lichtpunten om uit te groeien tot warme, liefdevolle mensen. Mensen die elkaar doen opleven en de wereld kleur geven net zoals de geveltuintjes de stad opfleuren. Het is een heerlijke tuin waar Gods Woord leven geeft!

 

Waarom?

Waarom is er lijden, verdriet, oorlog en pijn? Waarom worden mensen gekwetst, alleen gelaten? Waarom gaan mensen dood? Maar ook waarom schijnt de zon, waarom zijn mensen goed voor elkaar, helpen ze elkaar? Vragen waar lang niet altijd een antwoord op is. Samen zoeken met kinderen of kleinkinderen, zeggen dat je het ook niet weet, er samen soms verdrietig en soms blij om zijn. Het verhaal vertellen van Jezus, die laat zien dat God vooral dicht bij mensen wil zijn: bij U, bij mij, bij ons allemaal, wat het leven ook brengt.
Neen, God wil geen oorlog en wil zeker niet dat mensen in Zijn Naam oorlog voeren. Hij maakt mensen niet ziek, Hij is niet verantwoordelijk voor lijden en pijn. Hij verandert ook niets. Hij wil dat wij het verschil maken, dat wij elkaar blijven helpen en troosten, dat wij mensen nabij zijn, dat wij van mensen houden. Zo deed Jezus het ons voor. Zo brengen we een beetje van Gods liefde onder de mensen.

Lichtmis

Dit feest blijf ik bijzonder vinden, zeker niet alleen om de pannenkoeken. Veel meer door de vreugde om het toenemende licht, waar een mens zo’n nood aan heeft en niet in het minst om het opdragen van wat ons allen overstijgt. Destijds werd de kleine Jezus in de tempel opgedragen aan God. Wie/wat dragen wij nog op aan onze Messias? Goed dat er nog vele baby’s worden gedoopt en er meer en meer jongeren en volwassenen zijn die op latere leeftijd bewust kiezen voor het doopsel; zij wensen door het leven gegidst te worden en erkennen hiermee dat ze niet eigenmachtig zijn. Die bazige autonomie is wel degelijk een leed in onze wereld en vermomt zich in zo vele kleine handelingen/uitdrukkingen als ‘ik zal het toch wel weten’ of ‘neen, danke, ik kan het best alleen redden’ of nog ‘ik hou mij aan de pure realiteit’ … Het zich kunnen en/of willen toevertrouwen aan een Grootheid die niet te vatten is in berekeningen noch zinnen, vraagt van ons, mensen inderdaad een serieuze portie nederigheid en overgave. Licht mogen ontvangen om het verder uit te dragen …