Geloof vraagt daden

“Heer, geef ons meer geloof!” Woorden die duiden op onbegrip, weinig vertrouwen, geen uitkomst meer zien… Dan kan geloof toekomst bieden. Geloof is ook: in je geest de werkelijkheid zien zoals ze is en tegelijk zoals ze kan worden. Daarvoor onze handen uit de mouwen steken is onze taak. Onze wereld is een wereld vol beledigingen, ruzies, tweestrijd… en de wereld zoals die zou moeten zijn is er een van vergeving en het bijleggen van twist. “Tot zeven maal zeventig maal!”, zegt Jezus. Dat is niet niks. Dat vraagt vertrouwen, geloof, begrip… “Ach”, zegt Jezus,”met een geloof zo klein als een mosterdzaadje, kun je al een boom omplanten”. M.a.w.: het kleinste beetje geloof is al genoeg om de wereld te veranderen. We moeten niet bidden om een groter geloof maar om de inzet, de werklust om daar iets mee te doen. We moeten ervoor bidden dat we ertoe komen aan het werk te gaan. “Heer, geef ons meer geloof, meer daadkracht.”

Gelaagd

Tijdens het begin van onze wekelijkse vergadering gaven we aan de leidingsploeg van onze Chiro een blad met deze tekst:

“Ons leven kan meerdere lagen of niveaus hebben.

We benoemen hier drie lagen:

1. Overleven

2. Leven

3. Zinvol leven.”

Onder deze tekst stonden een 20 – tal woorden die ze konden plaatsen bij de drie niveaus.

Uiteraard waren wij heel benieuwd welke woorden zij zouden aanbrengen bij de laag of het niveau van ‘zinvol leven’.

En dit waren de meest voorkomende woorden:

verbondenheid – solidariteit – bezield leven – spiritualiteit – medestanders – bidden – stilte – genieten.

Welk woord zou jij nu onderlijnen?

Voor zich zelve denken

Het kan zo nu en dan veranderen, dingen hoeven niet te blijven zoals ze zijn of gaan. Dat mensen van gedachten mogen veranderen is immers een zeer zacht gevoelen. De mens wil zekerheid bezitten, deze houding is niet zo verwonderlijk, verandering en de bijhorende opschudding zien er somtijds zo akelig uit dat we angst voelen en al te vaak houden we te stevig vast aan oude gewoonten. Edoch, in de wereld gaat te veel teniet, door onverstandige handelingen en het verdriet van de mens daarover. Een juist oordeel is van belang en daarom is bij tijd en wijle een omwenteling nodig. Waarlijk, als de aarde een volledige draaiing in zijn as kan verwezenlijken in slechts 24 uur, moeten wij dan ergens bang voor wezen? Angst en weemoedigheid zijn in hoge mate slechte raadgevers. Alleen en in alle omstandigheden voor zich zelve denken tezamen met blijmoedigheid zullen een mens staande houden. Is het om u heen nog duister, leef. Mocht u willen, uiteraard…

 

Mabel

Talenten

‘Als gij voortbrengt wat in u is, zal dat wat gij voortbrengt u redden; als gij niet voortbrengt wat in u is, zal dat wat gij niet voortbrengt u vernietigen …’, uit het Thomas Evangelie. Thans worden we zo overspoeld en eigenlijk buiten onszelf getrokken, wat geen goede bodem is voor het ontpoppen van onze gaven, die net ruimte nodig hebben om te groeien en te bloeien. Diverse mediakanalen droppen zo veel fake en ander(e) nieuw(tje)s, liefst zo exclusief mogelijk. En nochtans groeit alles van binnenuit … Kijk maar naar de natuur. Continu worden woorden en beelden over ons uitgestort. Welke zaadjes wil ik laten kiemen? Waarom zou jij dat wat niet (meer) bij jou hoort, gevangen moeten houden in jouw systeem? Om anderen te behagen en/of te beschermen? En jij dan? Jouw levensruimte dient van jou te zijn, wil je anderen dienen. We zijn geneigd te denken in termen van goed en slecht, positief en negatief. Hiermee houden we strikte dualiteit in stand. Dat jij en ik mogen kiezen voor datgene wat ons laat ontplooien in steeds meer liefde en mildheid.

 

God zien

De homilie deze week was een voltreffer! Een jongetje wou God zien. Hij trok de straat op met enkele blikjes en wat koekjes, op zoek naar God. In het park zat een oude vrouw te staren naar wat duiven. Hij zette zich naast de vrouw en wou wat drinken. Toen merkte hij hoe uitgehongerd zij er uitzag en bood haar een koekje aan. Ze ontving het dankbaar en lachte naar hem. Haar glimlach was zo fijn dat hij het nog eens wou zien en daarom bood hij haar een drankje aan. En opnieuw lachte ze naar hem. De hele namiddag zaten ze samen te eten en te glimlachen in alle stilte. Toen de knaap moe was, liep hij naar huis en vertelde zijn moeder dat hij met God had geluncht. ‘Zij heeft de mooiste glimlach die er bestaat.’ En ook de vrouw keerde gelukkig huiswaarts en deelde met haar zoon dat zij God gezien en er zich over verwonderde dat Hij zo jong was. Te vaak miskennen we de kracht van een lach, een aanraking, een compliment, een luisterend oor, een vriendelijk woord en/of het kleinste gebaar welke allemaal de potentie bezitten om een leven te veranderen … Herken ik/jij Hem?

Reageren of niet?

Ik heb een kaartje geschreven. De vader van een goeie vriend is overleden en ik wilde mijn deelneming betuigen. Dat doe ik altijd: reageren op een droeve gebeurtenis. Maar ook bij heuglijk nieuws laat ik van me horen. Niet gemakkelijk voor mij. Dat heb ik echt moeten leren. Thuis hadden we die gewoonte absoluut niet. Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders ooit een geschreven, persoonlijk woordje tot iemand hebben gericht. Bij een overlijden, maar even goed bij een huwelijk, geboorte of verjaardag werden de standaard formules bovengehaald en neergepend op dezelfde standaard kaartjes van 10 in één pakje. Als er al werd gereageerd. Ik doe het anders. Ik reageer altijd. Telkens weer zoek ik de juiste toon, wik en weeg ik mijn woorden en schrijf in mijn mooiste geschrift een toepasselijke wens. Als het kan op de koop toe nog op een zelfgemaakt kaartje. Zo voel ik mij verbonden met de ander, wat hij ook meemaakt. Alleen zo kunnen we het leven delen en vieren in al zijn dimensies. En zeg nu zelf: wie krijgt er niet graag zo’n kaartje?

Egoïsme

Vind je dat ook zo storend? Iemand die gulzig is. Gulzig zijn kan op vele manieren. Het hoeft niet noodzakelijk om eten te gaan. Tegenwoordig hebben ze daar een verbloemende term voor: ‘een guilty pleasure’. Je behoeften bevredigen is één zaak, maar erover is erover. We willen ons ook altijd goed voelen. Er mogen geen tekorten voelbaar zijn. Dat kan nu eenmaal niet. Iets kan maar tot schoonheid openbloeien als het onaf is. De perfectie die we zo graag nastreven is niet mooi. Al even storend is het als het lijkt of bij je buurman of buurvrouw alles op rolletjes loopt. Toch pakken we daar graag mee uit. We denken dat we een rolmodel moeten vervullen. Dat wordt ons zo aangeleerd op school, op TV en in de maatschappij. Ook bij onze ouders. Er mag precies niets misgaan of we slaan in paniek. Laat ik daar nu tegenover zetten dat wie gebrek lijdt, een loutering en een leerproces ondergaat. Je kan daar sterker uit komen. Nog beter is het als wie gebrek lijdt een vraag is aan mij om uit mijn ego te treden en te geven in plaats van te nemen.