Gods wil

Ja, schrijver zijn we met z’n allen van ons eigen leven. Of toch niet?! We kunnen ook ons leven geheel en al in Zijn Hand leggen, in Zijn Willen. Heer, dat Uw Wil geschiede. Niet enkel als priester of religieuze, maar tevens elke leek is hiertoe geroepen. Ik kan je verzekeren hoe meer we dit doen, hoe mooier en wonderlijker ons leven wordt. Ons hele vertrouwen, ons hele hebben en doen aan Hem overlaten, eigenlijk een enorm Geschenk waarvan we de draagwijdte absoluut niet kunnen inschatten! De Eeuwige heeft ons geschapen, Hij kent ons ten Beste en weet precies wat we nodig hebben, vaak beter dan wij menen te weten. Zegt de Bijbel niet: ‘Eerst mijn Vaders Wil en al de rest zal u gegeven worden, daar mijn Vader in de Hemel weet wat je nodig hebt.’ Dit Goddelijke Willen heeft Jezus zelf geopenbaard aan de Italiaanse Luisa Piccarreta, waarvan de zaligverklaring in de startblokken zit. Huub Oosterhuis (ps 27) verwoordt het zo: ‘Als God onze woonplaats is, wonen we veilig.’ Augustinus zegt: ‘Je wordt wie je ontvangt.’ Duidelijk?!

Klein wordt groot

Het zaadje waarover Jezus in Zijn parabels of gelijkenissen vertelt is zo klein als een mosterdzaadje. Het groeit echter uit tot een grote struik. Ook Jezus’ optreden was aanvankelijk zeker niet groots. Hij had slechts 12 volgelingen, Zijn apostelen, een kleine groep. Maar in de samenleving van vandaag moet alles groots zijn, liefst mega of giga. We kunnen niet meer wachten tot iets klein begint dat de tijd moet krijgen om te groeien. We duwen op knopjes en het moet onmiddellijk af en groots zijn. Jezus sprak niet over een groots Koninkrijk van God. In kleine daden van goedheid was Hij mensen nabij. Hij liet elke mens de tijd om te groeien. Voor ons, christenen gaat het inderdaad om kleine daden van barmhartigheid en liefde. Gerechtigheid, meer verbondenheid, meer hartelijkheid kennen een langzaam groeiproces, zoals ook een mosterdzaadje de tijd krijgt om uit te groeien tot een grote boom.

De vaderloze

Men zegt dat vaders niet sterven.

Och, men zegt zoveel.

Zijn het onwetenden

die niet missen

bij geuren of pleinen?

Of erger nog:

de vaderloze zonder herinnering

die met ze spotten

in elk op hoge schouders zittend kind.

Men heeft gelijk :

Vaders sterven niet.

Vaderloze daarentegen

elke keer.

(m.v.)

Halte

Bomen scholen samen of rijzen alleen op.

Buigzame wereldverbeteraars, stilletjes

soms heftig doen ze voort.

Wasdom is hun richtlijn,

voelen de noodzaak van de seizoenen,

humus naar evolutie:

beter voor iedereen.

Mens, hou toch halt bij een boom.

Leun, zoek steun, laat je wiegen:

het kind in jou

kent de weg naar heelheid

geheel ongedwongen.

Geef je over aan de Natuur,

pure Creatie Gods

en medicijn bij uitstek.

Proef de aarde met je voeten en wuif weg

samen met de bomen alle zorgen.

God schiep en zag dat het goed was.

Zien wij dat het goed is, heel goed?

Zelfs in onzekere tijd van ballingschap

zien wat je allemaal ‘gegeven’ is?!

Aanwezig stellen (2/2)

Zoals we gisteren reeds vertelden, kreeg onze kardinaal Jozef De Kesel heel wat vragen en bedenkingen onder andere ook over de plaats van onze Religie en Kerk in een moderne, seculiere maatschappij. “Kerk en Religie hebben geen politieke macht meer maar ze maken wel deel uit van de wereldse samenleving. Ze leven niet buiten de wereld, noch er boven, noch ernaast maar Kerk en Religie ijveren IN de wereld. Ze ijveren er voor meer rechtvaardigheid en hartelijke menselijkheid.” Dat geldt ook zo voor iedere individuele gelovige, voor iedere persoonlijke christen die vandaag – in het spoor van Jezus – aanwezig probeert te zijn in onze samenleving. Onze kardinaal benadrukte ook heel sterk dit gegeven: “De oproep tot menselijkheid behoort wezenlijk tot het christendom en tot de hele bijbelse geloofstraditie. Moslim gelovigen zijn hopelijk medeburgers en onze medestanders. Wij mogen samen met hen bouwen aan een menswaardige en rechtvaardige samenleving”.

Aanwezig stellen (1/2)

In het christelijk weekblad Tertio kreeg onze kardinaal Jozef De Kesel enkele vragen voorgelegd in verband met zijn nieuw boek:’geloof en godsdienst in een seculiere maatschappij.’ Ik pik er enkele vragen en antwoorden uit. In korte tijd wijzigde onze maatschappij grondig ook in zake kerk en religie. De kardinaal reageerde: “Ja, de scheiding tussen Kerk en Staat is verworven maar de kerk kan en mag nog een rol spelen en daar Gods liefde aanwezig stellen.” “Het christendom met het evangelie wil niet alleen mensen kracht geven in hun privé leven”, aldus de kardinaal. “Maar het evangelie wil gelovigen, wil christenen ook motiveren om het samenleven te bevorderen ten goede want je kunt maar christen zijn in relatie met anderen.”

Morgen luisteren we nog even verder naar uitspraken van onze kardinaal.

Vertrouwen

Het kwaad begint altijd klein, maar wil zich gretig uitbreiden. Ruzie begint om een kleinigheid die steeds wordt aangedikt en zó vaak uitgroeit tot een onoverkomelijke barrière voor relaties.
De mens liet zich overhalen om een appel te plukken. Hij begreep zichzelf niet, kon eigenlijk niet uitleggen hoe het zover was kunnen komen. Hij verstopte zich voor God en wentelde zijn schuld af op de andere, zelfs op de slang. In de verdere geschiedenis komt die ervaring voortdurend terug: het kwaad is bijzonder listig. Het houdt de mens in zijn greep en brengt hem tot daden die hij zelf niet begrijpt. Maar intussen doet hij ze wel. En toch blijft God ons de vraag stellen: “Waar ben je?” Ondanks ons veelvuldig en geregeld hervallen blijft Hij ons zoeken. Blijft Hij ons zijn liefde aanbieden. Psalm 139 bezingt dit als volgt: “Waar ik mij wend, Gij staat op wacht. Uw hand rust altijd op mijn schouder.” Daarop mogen wij altijd vertrouwen!

‘Doe maar gewoon’

…’dat is al gek genoeg’, wordt vaak gezegd.

Gewoon doen: alleen aan jezelf denken en houden wat je hebt? Gek doen: weinig aan jezelf denken, je inzetten voor anderen, werken aan vrede en gerechtigheid? Je kent ze wel: die onmisbare ‘goeie gekken’. Mensen die bijv. 20 jaar lang zorgen voor een hulpbehoevende moeder of broer; die al jaren – ongeweten – de was doen voor een oudere, alleenstaande buurman; die door weer en wind collecteren voor het goede doel… Het zijn allemaal ‘goeie gekken’. Misschien is de Geest wel zoek in onze kerk vandaag. Christenen schuiven ook wel hun verantwoordelijkheid af op anderen. Dat ze lauwe katholieken zijn geworden, is de schuld van de pastoor of het koor zingt afgezaagde liedjes. Missen werden afgeschaft. Het is altijd de ander. Dat is al zo oud als de wereld. Adam schuift het op Eva, en zij geeft de slang de schuld. Toch vraagt God vandaag aan ons: Waar ben jij? Ben jij ook iemand die zich verschuilt achter anderen, of ben je een beetje gek, een goeie gelovige gek, die er wil zijn voor de medemens?