Ideaalbeeld

Wie heeft er geen ideaalbeeld? Van een partner, een moeder, een student, een overste, een werknemer … Als ik m’n ideaalbeeld laat varen, kan de Heer Zijn Ideaal in mij planten, leerde ik uit de geschriften van Dom A. Louf. “Heer, vermorzel m’n ideaalbeeld, het dient tot niks. Geef me Jouw Ogen om te zien wat ik niet graag onder ogen zie. Herschep mij als een gebarsten beeldje, want uit die breuklijnen weet Gij iets goeds te maken. Mankementen werken als vuur dat loutert. Het is aan Jou, Heer mij heruit te vinden. Aan mij, mij te laten doen.” Aldus herleidt de Heer mij tot nederigheid. In onze ellende rust Zijn Genade. Zonde wordt een nieuwe weg. Oprecht gebed ontspringt uit onze armoede. Zo voltrekt zich een heilzame ommekeer. De genade wil zich een weg banen via onze mislukkingen, een Bron worden van diepe bevrijding. In de aarde van onze kleine kantjes kan God wonderen doen als wij ons aan Zijn Liefde blootstellen. Onze ellende leren accepteren zoals ze is en toevertrouwen aan Zijn Barmhartigheid …stof genoeg om de vasten mee door te komen …

Wie zonder zonde is

Gisteren hoorden we in de mis het verhaal van de ‘overspelige vrouw’ waarin Jezus in het zand schrijft. Is hij machteloos en weet hij niet wat te zeggen op de vraag van de omstaanders? Of geeft Hij hen, en ook ons, zo de kans om over onszelf na te denken. Hebben wij het recht om over iemands schuld of onschuld te oordelen? Staan wij dan zo recht in onze schoenen? Hebben we niet allemaal onze kleine kantjes? Misschien maakten we wel dezelfde fout als de persoon om wie het gaat maar is het gewoon niet geweten.
Alle omstaanders dropen af; niemand heeft de vrouw veroordeeld. Alleen ‘Jezus, die zonder zonde is’ blijft bij haar zitten. Maar ook Hij oordeelt niet. Hij vergeeft, want Hij is Liefde. Is dit verhaal niet een oproep om altijd weer inspanningen te doen om fouten te vergeven? Om mensen niet te oordelen en om te blijven geloven in het goede van de mens, om te blijven beminnen, zelfs onze ‘vijanden’? Maar wij blijven mensen, met beperkte menselijke mogelijkheden.

Zelfzorg

Zelfzorg kwam de laatste jaren veel meer in de kijker sinds de opmars van depressies en burn-outs, jammer genoeg. Er is al zo veel over geschreven en toch is zelfzorg niet voor iedereen hetzelfde. Onze behoeften en onze energieopladers zijn verschillend gezien ons unieke mens-zijn. Alle artikels en boeken ten spijt moeten wij er onze eigen weg in vinden. Wat doet mij deugd? Geen ander die het invullen kan. Iemand iets aanreiken, is hem/haar de keuze laten wat hij/zij ermee doet. ‘t Zijn wel degelijk de kleine dingen die verandering kunnen brengen. Waardeer de positieve delen van jezelf, hoe miniem ook. Luister naar je innerlijke wijsheid om je eigen leven ‘leefbaarder’ te maken. Je hart zet je echt op weg, aan jou om ernaar te handelen. Zelfzorg is investeren in jezelf en daarmee in je directe omgeving, daar de zelfverzorger er doorgaans goedgemutst bij loopt. In die zin creëer je een gunstige wisselwerking. “De kleine gebaren van liefde en zorg zeggen ons dat de Heer met ons is; zo gaat de deur van de barmhartigheid open.” (Paus Franciscus)

Niet achterlijk

In ons sterk vooruitgangsdenken klinkt vandaag soms nog mee dat zij die geloven achterlijk zijn. Het kerkgebeuren heeft zich in de loop van de geschiedenis zeker regelmatig bedreigd gevoeld door de groeiende wetenschap en door steeds nieuwe inzichten. Onze Paus Franciscus zei vijf jaar geleden: “God is geen tovenaar en de oerknal en de evolutietheorie zijn reëel.” En jongeren vernemen vandaag in de godsdienstles dat de scheppingsverhalen symbolische verhalen zijn en geen geschiedschrijving. Het zijn eerder zingevende verhalen. Kerk en wetenschap vinden elkaar steeds meer en ze respecteren elkaar ook steeds meer. Geloven is veel meer dan zekerheid verwerven. Geloven is voor velen een overtuiging die in de stille kern van hun leven kon en mocht groeien. Het is vooral een minzame overtuiging die mensen bezielt en hen uitnodigt om zinvol en solidair in het leven te staan.

 

Creatieve fase

Groei, stimulans, zweverige dans.
Woorden toveren zinnen
die tezamen aan een boek beginnen.
Opzichtige inktvlek zit in de groei
van haar creatieve fase,
zal velen onder ons nog verbazen.
Penseelstreken banen zich een weg
langs het schildersdoek,
in wegebbende kleuren
voeden ze de ziel,
een meesterwerk,
met score 10 op 10.
Dichten, zingen, dansen.
Al bloem schikkend jouw blik verruimen,
wat verder hobbyen of tuinen.
Zoek naar jouw stimulans en balans.
Leef jouw leven.
Creëren is ook geven.

Rosanna

Gebed

Mijn God,

’t Stille strand spreekt de Woorden tot mijn ziel
die enkel en alleen van Jou kunnen komen…
Een ebje en een vloed.
Een overvolle mond met zoenen
op mijn aangezicht.
Liefdeszoenen,
die ons eeuwig Samen-zijn bekronen.
Dit geheime spel van zon en zee en wind
kan me zo bekoren
omdat ik voel dat ik zo veel van je houd.
Wetende dat Jouw Liefde voor mij
de hele zeeën om mij heen omvat.
En ik bid en struikel over mijn woorden.
Ik houd van JÓU
zo innig veel,
mijn lieve tedere trouwe God!

Mieke

Op-geLICHT

Vreemdeling van in den beginne
verloren in een opgesmukte schijnwereld
’t verbolgen sprookje van de kinderjaren
in het uitgestrekte bos met herten en reeën
verijdelde geborgenheid
gestrand in moeder natuur.

Onschuldige kinderziel
nomade in verlorenheid en nihilisme
en toch … behoed en vergezeld
door wat of wie de mens overstijgt
uitgezuiverd in ’t alleen-zijn
vluchtend voor elke drukdoenerij.

Vol-gewassen in eenvoud
dienstbaarheid aan ’t zo kleine
pelgrim zijn ten einde toe
met de toevalligheden van ieder etmaal
de Compostella-route van een leven
gedragen tot aan de rijzende zon.

Woestijn is de uitgelezen plek van de Geest,
Vlam van het ware leven, Adem van betekenis
die het Licht in mijn leven brandend hield …