Mijn geliefde bomen

Ach, die stoere, stille kindervrienden van mij. Ze hebben me steeds zo veel verteld. Ik heb er mij altijd zo goed mee kunnen identificeren al naargelang mijn gemoed. De kaarsrechte bloesems van de kastanjebomen die zo fier staan voor wat ze zijn, helpen me wel mijn rug te rechten, met de kin vooruit en ondanks alle pijn verder te gaan. Sluierende treurwilgen drogen a.h.w. mijn tranen en werken vaak troostend. Oude, knisperende beukennootjes onder mijn voeten vrolijken een herfstgemoed zo op. Bomen volgen gewoon hun eigen ritme en zijn. Konden wij mensen dit maar even gemakkelijk: buigen met striemende wind en loslaten zonder enig omhaal. Het zijn meesters van storm en stilte. Ze leren ons wachten én wachten, verduren als geen ander … tot het weer lente wordt. Ze zijn pelgrim en ze zijn verbonden: de aanvullende tegenstellingen net als bij de mens. Eugeen Laridon schreef: ‘Vrienden zijn als bomen, op een goede afstand van elkaar geplant. Zo moeten ze elkaar niet betwisten, kennen geen afgunst, maar nodigen wel elkaar uit hoger te groeien.’

Als de avond valt

Als de avond valt,
en ik moe van het denken,
mijn ogen sluit,
komt de voorbije dag nog even terug.

In een waas,
van gezichten en gebeurtenissen
puzzel ik mijn geheugen bij elkaar.
Denk, doe en vergeet.

Nu mijn leeftijd me toelaat
om af en toe te vergeten
ledig ik mijn hoofd
en sorteer de mooie dingen,
de rest is geestelijk afval.

Teejoo

In de wereld

Sommige wetenschappers die het wezen ‘mens’ bestuderen zeggen: “Wij worden als gebrekkige wezens geboren. Daarom hebben wij in de loop van de evolutie zoiets als fantasie of verbeelding moeten ontwikkelen.”

Die Man van Nazareth zegt zondag in het evangelie dat Zijn vrienden in de wereld kracht, steun en rust zouden blijven vinden bij elkaar en dat zij al biddend de tedere kracht van God mogen ervaren.


Mogen de mensen die het visioen van een meer menselijke wereld levend houden, elkaar vinden en elkaar blijven bemoedigen. En op het einde van mijn preek zal ik daarom zondag bidden: “God, groot Geheim waarin wij staan, mogen wij – die Jezus’ weg proberen verder te gaan – ook biddend bezield blijven door uw dynamiek van liefde.”

 

Autist

Soms wil ik in het groot op de voorpagina van de krant schrijven: ‘Help’ of ‘Wie wil vriend zijn van mijn dochter?’. Ik heb het over eenzaamheid bij mensen met autisme of een andere beperking. Deze mensen hebben niet gevraagd om zo geboren te zijn. Ze zijn nu voor de tweede keer slachtoffer: eerst door hun handicap en een tweede keer omdat de ‘gewone’ mens hen niet aanvaardt. Waarom? Hun prestige? Onhandigheid? Maar waarvoor leven we dan in gemeenschap? Wie wil mijn dochter meenemen naar een fuif? En op het werk? Soms zijn autisten op het werk meer handig dan de ‘gewone’. Vinden autisten hun plaats in een sportcentrum? Kunnen ze hun spreekangst overwinnen? Voelen ze zich opgenomen in de groep? Ik betaal 50 euro aan een therapeut voor 50 minuten babbel. Ik zoek hoe eenzaamheid kan verholpen worden, zeker bij mensen met een sociale angst of spreekangst. Buiten die spreekmoeilijkheid is er bij autisten niets aan de hand. Ze zijn ‘normaal’.

Hemelvaart?

De bijbelverhalen van Pasen, Hemelvaart en Pinksteren zijn geen reportages uit een krant. De bijbelse schrijvers vertellen uiterlijke feiten zoals een leeg graf, ten hemel varen en vurige tongen. Maar eigenlijk willen ze illustreren wat er van binnen in het hart, in het gemoed van de apostelen gebeurde. Na Jezus’ dood veranderde hun leven. Er gebeurde iets in en met de vriendenkring rond die Man van Nazareth. Er is een nieuwe, gelovige overtuiging gegroeid in hun kring. De eerste leerlingen vinden na Jezus’ dood hun bezieling terug. Jezus heeft Zijn volle bestemming gevonden bij God die Hij ‘Zijn Vader’ noemde. Die Jezus, die vol was van God, is tenvolle thuisgekomen in Gods Dynamiek van liefde. Werken aan een hemels perspectief is vandaag nog steeds actueel en boeiend. Het is een perspectief voor meer menselijkheid, meer hartelijkheid, meer gerechtigheid. Zo bevorderen we kwaliteit van leven. Zo worden we bewerkers van het meest menselijke.

LENTE

Bloesems, overal bloesems!
pruimenbomen, kerselaren,
peren- en appelbomen,
elk heeft zijn eigen tint en kleur.
Zoveel soorten, zoveel schakeringen.
Lentebloeiers!
Maar ook tulpen, narcissen,
pinksterbloemen…
Wat een pracht!
De natuur op z’n mooist.
En daarbovenop nog een stralende zon.
Een herder met zijn kudde grazende schapen
op de bermen langs het Albertkanaal
maken van het geheel een idyllisch plaatje.
Hoe kan ik hiervan genieten!
Dank je wel, mijn Schepper.

 

Elkaar liefhebben

Het evangelie spreekt steeds over de liefde, de kern van de Blijde Boodschap. Vooral het deel: “dit is mijn gebod: dat gij elkaar liefhebt” zet ons nog steeds aan het denken. Zeker in een tijd waar zelfzucht, eigenwaan, eigenbelang, trots, bezit en genot wel eens het belangrijkste lijken. Liefde houdt mensen bijeen!
Liefde is het gevoel dat zorgt dat men alles voor elkaar wil doen. Door de liefhebbende zorg voor elkaar blijven wij dichter bij elkaar. Door de eucharistie blijven wij verbonden met Jezus. Als Zijn volgelingen horen we ervoor te zorgen dat anderen gelukkig worden, dan zijn we uiteindelijk allemaal gelukkig. Samen in de vreugde van de Heer. Martin Luther King had reeds die droom. “dat de mensen op een dag inzien dat ze geschapen zijn om als broeders samen te leven… en met dit geloof in staat zijn om de wanhoop te verdrijven en nieuw licht te brengen, waar duisternis heerst. Met dit geloof zullen we de dag kunnen verhaasten waarop er vrede op aarde zal heersen.”