Vrijheid

Jij wenkt me naar de hoogste bergtop.

Ik vond mijn vrijheid op een berg van geluk.

En daar sta ik dan.

Iedereen mag mij horen maar niemand zal me begrijpen.

Ik wil het uitleggen aan ieder die het horen wil.

Branden van verlangen is een gevoel dat mijn berg van geluk overstijgt.

Vrijheid en geluk zijn woorden die niet altijd samen gaan.

Ik ben gelukkig omdat ik vrij ben van denken over Hem die mij wenkt naar de hoogste hemeltop.

TS

 

Franciscus

“En zo we konden aanschouwen, dan gingen wij door het leven – zo kalm en vrij – als een grote stroom”, Franciscus van Assisi. Om te kunnen waarnemen zonder oordeel dient een mens bijna letterlijk een stap achteruit te doen; zo onttrekt hij/zij zich aan de opdringerigheid van de huidige situatie en zet vooral de dwingende emoties, die heulen om aandacht even letterlijk buiten spel. Als je dit kunt delen met een intieme tochtgenoot die weet heeft van zulk broos proces, mag je je dankbaar weten. Een mens ontplooit zich geleidelijk in de bedding van zijn geestelijk wordingsproces veelal mits goede ondersteuning, mildheid en veel begrip. Onze menselijke aard wordt net verfijnd en verdiept in deze eerlijke interactie. Voltrekt het ‘ken jezelf’ zich net niet door de waardevolle aanvulling en revisies van een vertrouwde naaste? “Het verlangen om volledig begrepen te worden, blijft onvervuld”, vind je terug op de site van Nand Cuvelier. Mekaar erkennen in zijn waarheid en leefsituatie is al heel wat, niet? Franciscus leert ons hoe heilzaam aanvaarden is.

Een nieuw verschijnsel

Als ongeloof de houding is of wordt van de meeste mensen, zal dit waarschijnlijk ook zichtbaar worden in onze samenleving. De ontkerkelijking en het ongelovig worden van de massa is een nieuw verschijnsel dat nog volop groeit. Ons leefklimaat – heel lang doordrongen en gekleurd door een christelijke moraal en sociale idealen – zal wellicht stil verdwijnen als ongeloof de onverschilligheid nog doet groeien onder ons en tussen ons. Er zijn – ondanks deze niet te verdoezelen evoluties – toch nog tal van kleine gelovige gemeenschappen. Wij hopen dat ze meer doen dan omkijken naar het verleden, ook al kan de geschiedenis ons veel leren. In ons nieuw leefklimaat, in onze nieuwe context moeten gelovigen o.a. op een nieuwe wijze God ervaren. Sommige theologen noemen dat: de ervaring van het transcendente, van het goddelijke in het alledaagse.

 

zusje

Verweven in mijn hart,
met draden van liefde…
verankerd door nostalgie en
onmetelijke kracht van onbaatzuchtigheid… 

Mooi mens met je diamanten blik,
die doordringend onuitgesproken woorden
leest. Jouw blik voelt die van mij. 

Zachte lach ontwapent mijn hart,
geeft me kracht in tijden van nood …
en laat me dansen als ik zie
dat je gelukkig bent. 

Hetzelfde DNA stroomt door ons lichaam,
jouw jeugdherinneringen zijn deels de mijne.
Verbonden door bloed, liefdevolle vriendschap
uit vrije wil. 

Mooi kind, gouden vrouw,
Onmeetbare liefde voel ik voor je.
Verweven in mijn hart met draden van liefde. 

Evy

 

Schommelen

Op de vestingen hangen tientallen schommels in de bomen als deel van een kunstproject dat het artistieke wil integreren in de natuur. Een leuke aanblik, maar nog veel meer een pure uitnodiging om het innerlijke kind weer even de bovenhand te geven. En ja, velen lieten zich dit welgevallen: jong en oud(er), toerist en inwoner genoten zichtbaar van het wiegen. Kindersouvenirs doken zo weer op. Er is in feite vaak een aanleiding nodig om ons, volwassenen terug aan het spelen te krijgen. Onze maatschappij is zo gerationaliseerd, zo gericht op efficiëntie dat de creativiteit en de verwondering van het kind in ons volgroeide lichaam heel vlug ondergesneeuwd raakt. Kunstenaars verstaan de taal van het kind, z’n totale aandacht en het geboeid zijn door alles wat het tegenkomt beter en volgen dan ook de sprankel van het kunnen creëren uit het niets. Dat eenvoudige speeltuig bevrijdt het kind in ons. De schommel kan nog ontroeren en ons verbinden met een tijd dat het leven meer vanzelf ging. Dat kind blijft echter z’n bestaan opvragen … her en der. Gelukkig maar!

Rechtvaardigheid

God kent ons hart. Vaak weten we zelf niet waar we de mist in gaan, terwijl dit voor anderen om ons heen goed te zien is. Dat is dus een blinde vlek. Een val waar je steeds weer in trapt en waardoor je door de gevolgen daarvan ongelukkig kan worden. Als je je dus ongelukkig voelt, is het zaak van op zoek te gaan naar die blinde vlekken. Opeens kan je dit duidelijk worden. Alsof je aan de punt van het tafellaken trekt waardoor ineens het heel servies meekomt. Anderen kunnen je er ook op wijzen. Ga dan niet in de aanval. Ook al is de confrontatie nog zo groot of misschien niet zo zacht aangebracht. Het veiligst is het als je geliefden je hier op attent maken. Want vaak zit er onder een misstap ook een kwetsuur. Die kan best in liefde genezen. Daarom bestaat er naast rechtvaardigheid ook barmhartigheid. Ze gaan hand in hand. Je bent ook niet op jezelf aangewezen. Er zijn voorschriften om een goed leven te leiden. Ze begrenzen een veilige bedding om in te gedijen. Door je daar op toe te leggen kom je al een heel eind verder. De rest vertrouw je best toe aan een t(T)egenover.

 

Herfst

over naakte velden

trekken zwarte kraaien

sporen van een voorbije zomer 

langs vergeten oevers

streelt de wind

de laatste zomeruren 

bij het smeulend haardvuur

treurt de dichter

om het voorbije… 

Jozef V.