VAKANTIETIJD

Juli, Augutus: vakantiemaanden! Toevallig liep ik langs een verloren straatje achter het station in de grote stad! Geen mens te zien! Doods! Of toch meer naar het einde van de straat wuifde iemand vanuit het venster! Nood? Hulp? Of wat verlangt die persoon? Wat wacht mij? Ik haastte mijn stap, dichterbij ontdekte ik daar, in een open venster, een oude vrouw met een postkaart in haar hand. “Oh eindelijk!”, riep ze, “wat ben ik blij! Eindelijk iemand die langs komt. Reeds twee uur lig ik op uitkijk en niemand!” Ze toonde mij de kaart: “Kijk eens, ik voelde mij zo eenzaam, verlaten in deze doodse straat. Iedereen is op vakantie deze maand. Maar mijn poetsvrouw – nu in Marokko – heeft aan mij gedacht. Ik voel me zo gelukkig te weten: Ik ben niet vergeten, ik ben niet alleen, iemand denkt aan mij! Dat doet deugd! Ik moest mijn geluk kunnen delen maar niemand in de straat! Dank, dat je naar mij geluisterd hebt en mijn vreugde deelt!” Ze straalde. Ja, gedeelde vreugd is dubbel vreugd! Een kleine attentie verwarmt het hart en schept nieuwe levensmoed!

Ode aan de stilte

Ik was onder de indruk van deze documentaire van de Estse cineaste, Ingel Vaikla. Zijzelf werd gegrepen door het afgezonderde leven van de laatste 4 zusters in de abdij van Roosenberg alsmede door het eigenzinnige leven van de stilte zelf. Ook de sobere en rechtlijnige architectuur van deze abdij te Waasmunster, ontworpen door de Nederlandse benedictijn Hans van der Laan nodigt uit tot vertragen, tot bezinnen, tot versoberen. Ingel meent dat er een verband bestaat tussen vertragen en herinneren, alsook tussen snelheid en vergeten. Hoe juist voelt dit voor mij aan. Onze supertechnologische wereld die pronkt en praalt met elke nieuwe, extra vlugge digitale beschikbaarheid en die ons innerlijk armer en armer maakt … In deze kortfilm zien we net hoe de dagdagelijkse handelingen bewust en liefdevol een Grotere betekenis krijgen, zeker omdat het afscheid van deze woonplek ermee te maken heeft. Bewust afscheid kunnen nemen, maakt wel degelijk een wereld van verschil… Hoe bewaak en behoud ik zinvolle stilte in m’n leven?

Station

Dichtbevolkte stations, denderende treinen, omroepende stemmen, hectisch, dat in ieder geval.
Wriemelende massa, onwelriekende geuren, tranen van plezier, ingehouden afscheid; hier komt de wereld voorbij.
Slapende mensen, krijsende kinderen, geagiteerde reizigers. Verzuchtend, gelaten vieren emoties hoogtij.
Rollende koffers, vreemde talen, pijnlijke zonnebrand, filmen en verhalen passeren.
Nog een laatste snelle hap, eerste gestolen kus, zoveelste raadgeving, stamelende vragen; alle gesprekken smelten tot één brij.
Dan midden in het gebeuren: traag dansend, ingetogen sierlijk, grijs haar tot aan haar middel, gesloten ogen om alles buiten te sluiten. Onbeschermde kwetsbaarheid, zomaar, midden in een station.

M. V.

Waakzaam zijn

Voor tal van mensen is het leven geen pretje. Het geluk en de toekomst van vele mensen zijn soms door allerlei tekorten en spanningen bedreigd. Gelovigen willen daar weet van hebben. Ze bestaan nog, de kleine christelijke gemeenschappen van aandachtige, meelevende mensen. Ze willen solidair en zorgend in het leven staan. Maar ze zijn zich ook heel diep bewust dat die aandacht en dat meeleven in hen en rond hen zal verdwijnen als zij zich niet doordrongen weten van Gods Dynamiek van liefde. Al biddend weten wij ons gestimuleerd en bezield om het leven, in het spoor van Jezus van Nazareth goed te maken voor elkaar, zeker voor hen die erg kwetsbaar zijn. Christenen proberen ook vandaag uit te kijken naar een betere, goede samenleving en de Paus moedigt ons daartoe aan. Onlangs zei hij: “Wees waakzaam en houd de lampen van goedheid brandend in uw midden.”

Verlaten bank

In de verte, op het einde van de geplaveide weg, een grote treurwilg, een mastodont van schaduw en een verlaten bank.
Verlaten bank vol achtergelaten verhalen.
Waar onbekende passanten woorden uitwisselen en genoegen nemen met een bevreemdend gevoel van vertrouwen in hun medemens.
Waar knullige introverte studenten verdwalen in hun leesboek verhalen.
Een ouder koppeltje geniet van hun tijd van toen, waar haast en spoed ondenkbaar kon bekoren.
Verlaten bank,
inkervingen in het hout,
rugsteun voor de fervente wandelaars, een picknick en uitgewisseld woord, ballast overboord.
Waar spreken zilver is en zwijgen goud en je mekaar van alles toevertrouwt.

Rosanna

Samen dromen

In een Braziliaans lied wordt gezongen: “Wat je op je eentje droomt, is en blijft maar een droom. Als je samen droomt wordt het werkelijkheid.” Mensen hebben steeds opnieuw verwacht en gehoopt dat in de diepste kern van de werkelijkheid iets te vermoeden en te ervaren is van een hartelijk erbarmen, van een goddelijke dynamiek van liefde. In de bijbelse verhalen krijgen bepaalde sterke figuren vooral aandacht omdat ze mensen wisten samen te brengen en hen konden bemoedigen om samen gestalte te geven aan een droom die ze eerst stil konden en mochten ervaren in hun diepste kern. En dan denken wij aan Abraham en uiteraard ook aan die Man van Nazareth en aan zovele andere bezielde mensen. Nu het steeds duidelijker wordt dat een gezond leefklimaat niet langer vanzelfsprekend is, zien we tegelijkertijd ook dat mensen steun zoeken bij elkaar in kleine of grotere gemeenschappen. Wij hopen dat alle mensen van goede wil samen dromen en elkaar zo bemoedigen om stap voor stap te werken aan een gezond leefklimaat.

Rijkdom of liefde?

Twee broers hebben een ruzie over een erfenis. De minst bedeelde broer vraagt om zijn rechtmatig deel. Jezus speelt de bal terug. Jij wilt dat Ik jou dezelfde rijkdom geef als je broer of je zus. Maar Ik wijs jou op je eigen verantwoordelijkheid. Je kunt jouw deel van de erfenis krijgen en je broer verliezen. Wat is je méér waard? Je kunt rijkdom winnen en iets diepers verliezen, bijvoorbeeld de liefde. Waarvoor kies jij? Dat is Jezus’ rechtspraak. Hij legt ons de echte keuze voor en Hij geeft ons de vrijheid om ermee te leren omgaan. We kunnen vrijwillig een deel van ‘de erfenis’ opgeven, niet hooghartig, met spot of minachting, maar liefdevol, uit een hoger motief en zo een andere rijkdom verwerven. Rijk zijn in Gods ogen in plaats van rijk zijn met aardse goederen. Wij die het grootste deel van ‘de erfenis’ in bezit hebben kunnen de minstbedeelden helpen uit onze overvloed. We kunnen een deel van onze luxe prijsgeven en zo tonen dat liefde belangrijker is dan bezit.