Levend document

In de documentaire ‘Visages villages’ trekken 2 Parijse kunstenaars (de bejaarde cineaste Agnes Varda samen met een jonge, bevlogen fotograaf) kriskras door la douce France op zoek naar gewone mensen. Zo zetten zij landbouwers, mijnwerkers, vrouwen van dokwerkers letterlijk in de kijker en werken zij hun afbeeldingen uit tot gigantische formaten waarmee zij oude fabriekspanden, verlaten mijnwerkersites en grauwe dorpskernen opfleuren en terug meer levend maken. Zelfs een bunker wordt aangekleed. Een serieus inspirerende filmopname, omdat zij deze gewone mensen meer eigenwaarde en als het ware een grote portie nieuwe levensmoed schenken. Soms lijkt het erop alsof zij weer voor het eerst worden gezien, erkend en gewaardeerd voor wie ze zijn. Mooi, is tevens hoe spontaan veel verhalen en herinneringen opduiken, waarvoor de filmmakers ook ruim de tijd nemen om ze te beluisteren. Dit kan een aanrader zijn om in deze adventstijd de échte aandacht voor elkaar aan te scherpen. Want gewone mensen zijn we toch allemaal?

Genade?

“Wij zoeken voortdurend, dag in dag uit, naar genade”, zegt een journalist in de krant maar hij voegt er meteen aan toe: “Ik ben niet gelovig. Ik weet wel dat ik met het woord ‘genade’ de indruk geef dat ik als een christen in het leven sta.” De journalist De Wulf probeert toch wel een invulling, een omschrijving te geven van genade en dan spreekt hij van mededogen en van barmhartigheid in het algemeen en als troost. Rik Torfs getuigde onlangs: “Geloof is iets wat je eigenlijk genade kunt noemen.” En de priesters die wekelijks preken zullen regelmatig laten klinken dat die Man van Nazareth in Gods Naam mensen uitnodigde om meelevend, barmhartig en vol mededogen met elkaar op weg te gaan en dat ze door zo te leven meewerken aan een goede, hartelijke samenleving. In het evangelie wordt die genadevolle werking genoemd: werken aan het Rijk Gods.

 

Dagdromen

Al dagdromend zie je dingen die er niet zijn, maar er zouden kunnen zijn. Echt goede mensen, trouwe liefde, dienstbaarheid, vrede en gerechtigheid. En hoe meer je erover droomt, hoe sterker het verlangen en je inzet om die droom werkelijkheid te laten worden. Alle profeten waren dromers, mensen met een toekomstvisie. Zij zagen hoe het zou kunnen zijn: wapens worden opgeborgen, twisten worden bijgelegd, geen eenzaamheid meer, alle leed geleden. Dromen groeien uit in HOOP. En die houdt de weg open naar een goede toekomst. Droom hoe die asielzoeker eindelijk thuiskomt. Droom hoe die drugsverslaafde weer op de rails komt. Droom hoe die langdurig werkloze weer aan de slag komt… Als die droom overslaat in hoop, krijgen we moed en vastberadenheid om niet bij de pakken te gaan neerzitten. Dan kan die droom werkelijkheid worden.

Zeeën van rust

Voorbij de oppervlakkigheid van het bestaan, in de diepte der taal verscholen, zie ik zeeën van rust, schuilend in jouw zachte, liefdevolle ogen.
De hectiek van de dag profileert zich als een zuigtablet voor ieder individu, kom en laat dit alles achter je nu.
In de palm van jouw hand lees ik ganse verhaallijnen, ze vertellen me jouw verleden van dingen die er echt toe deden.
In zeeën van rust verbonden, aanschouw ik jouw warme handpalmen, zie ik jouw laatste betekenisvolle zoen van had ik maar toen.

Rosanna

Advent

Een tijd van verwachten, waakzaam, niet zomaar afwachten. Een tijd van verlangend uitkijken naar de geboorte van het kind Jezus. Een donkere tijd ook.
Symbool in deze tijd staat de adventskrans: de groene krans met 4 rode kaarsen en een rood lint. Het groen staat voor de hoop, voor het leven. Rood is een warme kleur, verwijzend naar vuur en naar de zon. Het licht ook. Door elke week een kaars meer aan te steken willen we uitdrukken dat het steeds meer licht wordt, dat het licht de duisternis zal overwinnen. Hiermee groeit ook onze hoop en onze verwachting… naar de komst van Jezus. Jezus die voor ons, gelovigen, het “licht is dat in de wereld kwam.” Rood is ook de kleur van de liefde, van het leven(s)(bloed). Het is een feestelijke kleur. Door een rood lint aan te brengen rondom de groene krans, symboliseren we de eeuwige levensstroom die verder gaat in elk nieuw leven. Mag het ook in ons hart steeds meer licht worden om met Kerstmis Jezus opnieuw te verwelkomen in ons leven.

Volg je gevoel (2/2)

vervolg van gisteren…

Iemand uit onze basisgroep die erg thuis is in het huidige, grote aanbod van spirituele boeken, bracht het volgende binnen: “Gewekt worden of ontwaken staat voor bevrijding uit de soms betoverende macht van het verstand.”
En dan haalde zij een briefje uit haar farde en las: “Als het verstand het ego, het ik van een mens sterk mag stimuleren dan kan hij of zij stap voor stap terechtkomen in een sfeer van hebberigheid en onverschilligheid. Maar wie de waarden van het hart, via stilte en mijmeren, mag ontdekken, kan zich dan uitgenodigd voelen tot hartelijk meeleven.”
Een christen kan deze bekommerde dienstbaarheid beleven als een meewerken aan het Rijk Gods. Dat is werken aan een goede samenleving.

Volg je gevoel (1/2)

Dat stond op de uitnodiging die wij kregen voor de volgende gespreksronde van onze basisgroep. Om het spanningsveld op te roepen tussen verstand en gevoel zat in de uitnodiging ook een blad met enkele teksten, bedoeld als mogelijke opritten voor het gesprek. En ik citeer enkele teksten: “Alleen met ons verstand redden wij het niet”, zeggen wijze, hartelijke mensen. “Het is niet gemakkelijk om een goed evenwicht te vinden tussen verstand en gevoel, tussen kopke en hart want we hebben ze beiden nodig.”
Iemand uit onze groep bracht dadelijk animo in ons samenzijn omdat hij als volgt getuigde: “Ik ben een gevoelig manneke.” Hij wilde zich precies een beetje verontschuldigen omdat hij regelmatig emotioneel of gevoelig handelde. Hij voegde er, na even stilte, aan toe: “Er zijn aangename gevoelens maar er zijn ook onaangename.” En daarna vertelde hij dat hij ook vlug meeleefde met het verdriet van lieve medemensen.

… wordt morgen vervolgd.